Επόμενος σταθμός ... Σύνταγμα:

Προσοχή. προσοχή!

Δολοφόνοι με στολή: 

Ντοπαμίνα

Κάποιοι ούλτρα-επαναστάτες του χτες, του σήμερα, μάλλον και του αύριο, θεωρούν την ερωτική επιθυμία μικροαστικό καπρίτσιο που μάλιστα μπορεί να προκαλέσει τα ίδια κουσούρια με αυτά που προκαλεί η ερωίνα στους χρήστες της. Τώρα βέβαια πώς γίνεται αυτή η ωραία υπερεπαναστατική θεωρία να ταυτίζεται σχεδόν με εκείνη του τρελαμένου χριστιανού είναι μια ιστορία που δεν μπορώ να την ακουμπήσω διότι δε φοράω τα κατάλληλα γάντια σήμερα.  

Ας το πάρω αλλιώς λοιπόν:

Ο έρωτας κάνει καλό στην κυκλοφορία του αίματος, στο δέρμα και στα κόκκαλα, ασπρίζει τους μαύρους κύκλους και χαρίζει αστραφτερό χαμόγελο καλύτερο κι απ' την κολγκέητ. Προσφέρεται χωρίς αντίτιμο (με ελάχιστες εξαιρέσεις που συμβαίνουν για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα), είναι εμπνευστικός και μας κάνει δίγλωσσους χωρίς να χρειάζεται να ξεπαραδιαζόμαστε στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών, ενώ μπορεί να γίνει απογειωτικός χωρίς απαραίτητα να πρέπει να φάμε στη μάπα το πακέτο "Έλεγχος εισιτηρίων- Έλεγχος αποσκευών- Σωματική έρευνα- Προσδεθείτε- Μην καπνίζετε - Και λοιπές αεροπλανικές πίπες". 

Επειδή λοιπόν πολύ μου τον έχουν ζαλίζει (τον έρωτα) απ' όλες τις μπάντες κι επειδή επανάσταση χωρίς ντοπαμίνα είναι αλλωνών παπάδων ευαγγέλιο, αλλάζω λιγουλάκι  το τσιτάτο της Γκόλντμαν  και το φέρνω στα μέτρα μου: " If I can't fuck, its not my revolution". 

Και ο μεσιέ Michel Delpech θα μας εξηγήσει παρακάτω τι ακριβώς σχέση έχει ο έρωτας  με τα τρένα:

Αδρεναλίνα

Τα εφηβόπουλα στη Ρωσία μετά που θα τελειώσουν τα μαθήματα τους ή τις δουλειές τους, κάνουν ό,τι περίπου κάνουν οι της ηλικίας τους στους δυτικούς κόσμους. Γκομενίζουν, αλητεύουν, πίνουν, ρίχνουν ξεγυρισμένους καυγάδες με τους μεγάλους, ιντερνετίζουν και τα λοιπά γνωστά...

Μερικά, κάνουν κάτι ακόμη:

Διασκεδάζουν παίζοντας " ΞαπλώνωΣτιςΡάγεςΟτανΠερνάΤοΤρένο" που δεν είναι ακριβώς ομαδικό παιχνίδι αλλά μπορούν να συμμετέχουν όσοι  κοτάνε.  Δεν είναι όμως ούτε παιχνίδι ανταγωνισμού ακριβώς, αφού νικητές μπορεί να είναι όλοι, αρκεί να  μην τους πατήσει το τρένο.

Και όπως όλα τα παιχνίδια έχει τους κανόνες του: Πρέπει να χωθούν στις ράγες την κατάλληλη στιγμή έτσι ώστε να μην τα πάρει χαμπάρι ο μηχανοδηγός και σταματήσει ή κόψει ταχύτητα. Να προλάβουν δλδ στο τσακ και να περάσει το τρένο με τη μέγιστη ταχύτητα  τζαστ ε φιού ίντσες πάνω απ' το κεφάλι και την πλάτη τους.  Εννοείται (φαντάζομαι) πως χώνονται παράλληλα με τις ράγες και ουχί καθέτως,  γιατί αυτό είναι άλλο παιχνίδι, ελαφρώς πιο ρίσκυ. 

Στις παρακάτω φωτογραφίες, μια εφηβούλα κάνει μια επίδειξη:

(Για να μαθαίνουν οι γηραιότεροι και να θυμούνται οι νεότεροι ).

Φεύγουμε από τη Ρωσία και πάμε κομματάκι προς τα κάτω, στη Νότια Αφρική. 
Εκεί λοιπόν, σε μια μεγάλη πόλη που τη λένε Γιοχάνεσμπουργκ υπάρχει μια εξαιρετική  περιοχή που λέγεται Σοβέτο επειδή κάνει πολύ ωραία ρίμα με το γκέτο. Πριν καμιά τριανταπενταριά χρόνια τα τότε εφηβάκια εξεγέρθηκαν γιατί τους τη σπάγανε τα ποιήματα με ομοιοκαταληξία και προτιμούσανε τ' άλλα, με τον ελεύθερο στίχο. 

Τα σημερινά εφηβάκια πάντως, σαν τα Ρωσόπουλα κι αυτά, παίζουν με τα τρένα. Τα μεν από κάτω, τα δε από πάνω: "ΤρενοΣέρφινγκ" το λένε το παιχνίδι στο Σοβέτο, και ο βασικός κανόνας είναι να μην πέσουν και να μην ακουμπήσουν τα καλώδια γιατί έχουνε λίγο ρεύμα. Αυτό βέβαια, δε μοιάζει να 'ναι πάρα-πάρα πολύ δύσκολο, αφού το 'χω δει σε πολλές ταινίες να το κάνουν,  και οι καλοί και οι κακοί, ακόμα κι όταν είναι πυροβολημένοι, μαχαιρωμένοι ή έχουν ρευματισμούς. 

Αφιερωμένο στον αγριόσκυλο της Ζεστής Κοιλάδας που γουστάρει κι αυτούνος (σαν κι εμέ), τις εξτρέμε αθλοπαιδείες.