Ο Κόρτο Μαλτέζε στη Σιβηρία

Ο Κόρτο Μαλτέζε γεννήθηκε δύο φορές. 

Τον Ιούλη του 1887 ΤοΚορίτσιΑπ'ΤοΓιβραλτάρ  γέννησε στη Μάλτα το Μικρό Μαλτέζο της σημερινής μας ιστορίας. Εξώγαμος γιός της πανέμορφης τσιγγάνας απ' την Ανδαλουσία και ενός εγγλέζου ναυτικού απ' την Κορνουάλη, από πολύ μικρός κατάλαβε πως στην παλάμη του δεν είχε γραμμή της ζωής. Έφτιαξε λοιπόν μ΄ ένα ξυράφι τη  δική του και στη συνέχεια, ακολούθησε την πορεία που χάραξε.

Γύρισε τον κόσμο αγκαλιά με το αγαπημένο του βιβλίο , την Ουτοπία του Τόμας Μορ που όμως ποτέ δεν κατάφερε να το διαβάσει ως το τέλος. Γνώρισε από κοντά τον Τζακ Λόντον, τον Ρεμπώ, τον Έρμαν Έσσε και τον Χέμινγουέη. Κολλητός φίλος με το Ρασπούτιν συναναστράφηκε με κάθε τάξης, φυλής και φύλου ανθρώπους. Μα, όσο κι αν προσπάθησε να το παίξει αμερόληπτος και ουδέτερος, στο τέλος , πάντα, έβρισκε τον εαυτό του στο πλευρό των καταπιεσμένων.

  

Ταξίδεψε σε μέρη που δε βάζει ανθρώπου νους, ή  αν τα βάζει, ξέρει πως είναι της φαντασίας του. Από τη Λατινική Αμερική στη Βενετία, απ' τη Σιβηρία στην Αγγλία κι απ' το Χονγκ Κονγκ στη χαμένη ήπειρο του Μου.  Έζησε τις πρώτες εξεγέρσεις, πολέμους και επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα.  Απ'  το Ρωσο- Ιαπωνικό πόλεμο μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση κι απ' την άνοδο των φασιστών στην Ιταλία μέχρι τον Ισπανικό εμφύλιο , όπου και χάνονται τα ίχνη του.  

Για τη δεύτερη γέννηση του, τα στοιχεία της μητέρας είναι άγνωστα. Ο πατέρας του, ο Ούγκο Πρατ αναφέρει πως ήρθε στον κόσμο τον Ιούλη του 1967, μαζί με την Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας ή όπως λέγεται στη μητρική της γλώσσα: Una ballata del mare salato.

Τόσο στην πρώτη, όσο και στη δεύτερη ζωή του, ο Κόρτο Μαλτέζε ταξιδεύει με πλοία.  Στη Σιβηρία όμως που δεν πάει πλοίο (ευτυχώς) αναγκάζεται να ταξιδέψει με τρένο. 

Αρχικά, τον βρίσκουμε στην Βενετία ,  χειμώνα του 1918 να προσπαθεί να διαβάσει την Ουτοπία. Μόλις έχει τελειώσει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κι ο Κόρτο Μαλτέζε βαριέται ανυπόφορα. Θέλει να ξαναζήσει το Παραμύθι κι επειδή (όπως προείπα) τη μοίρα του τη χάραξε μονάχος του,  η επιθυμία του πραγματοποιείται.

Μεταφέρεται στο Χονγκ Κονγκ όπου η κοριτσίστικη οργάνωση "Κόκκινα Φανάρια" του αναθέτει την νέα του αποστολή: 

Να πάει στην Μαντζουρία κι από 'κει στη Σιβηρία για να την πέσει σ' ένα θωρακισμένο τρένο που μεταφέρει το θησαυρό του Τσάρου. Μαζί του,  ο ξινός του φίλος Ρασπούτιν και η Σαγκάη Λιλ απ' τα "Κόκκινα Φανάρια". Συμφέροντα, φιλοδοξίες, ιδεολογίες και έρωτες μπλέκονται στην υπόθεση ενώ ο Κόρτο κυνηγώντας το θωρακισμένο τρένο διαπιστώνει πως κυνηγάει την πραγματική του αγάπη: Τα μακρινά ταξίδια και την περιπέτεια.

 Το άλμπουμ πρωτοβγήκε το 1974 με  τίτλο (στα ιταλικά)  Corte Sconta detta Arcana ενώ το 1979 βγήκε στα γαλλικά με τίτλο Corto Maltese en Sibérie που προσωπικώς με βόλεψε καλύτερα.  Στα ελληνικά μεταφράστηκε  Η κρυφή αυλή του μυστηρίου και κυκλοφόρησε απ' τις εκδόσεις Μαμουθκόμιξ το 1987.

Πριν περίπου μια δεκαετία παίχτηκε και στο σινεμά με τον ιταλικό του τίτλο. 

ΥΓ: Τα σκίτσα των τρένων και των αεροπλάνων δεν είναι του Ούγκο Πρατ, αλλά του φίλου του Guido Fuga. Προσωπικά,  του το συγχωράω γιατί είναι σ' όλα τ' άλλα του, γαμάτος τύπος ο δεύτερος πατέρας του πιο ωραίου άντρα του κόσμου. 

Η νέα Ιθάκη..στις ράγες

οδηγίες χρήσης: 

α. για να δουμε τί γράφει πατάμε την εικόνα.

β. για το μπλογκ του Γιάννη Ιωάννου χτυπάμε εδώ.

γ. για το κέντρο δηλητηριάσεων τηλ  210 7793777

Παρτίδα Κυνηγιού

[Είστε το ίδιο εθισμένοι με την εξουσία, όπως με το ωμό κρέας -György Konràd]

Το 1983 , έξι χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου,  κυκλοφορεί η  Παρτίδα Κυνηγιού, μια από τις πολλές και γαμάτες συνεργασίες του Pierre Christin που γράφει τα σενάρια,  και του Enki Bilal,  που τα εικονογραφεί. Στην ουσία,  το συγκεκριμένο κόμικ είναι η οπτική των Bilal- Christin πάνω στην Οκτωβριανή Επανάσταση και την εξέλιξή της.

Ξεκινάει μ' ένα σοβιετικό τρένο που περνάει νυχτιάτικα απ' το χιονισμένο σταθμό του Czaszyn στην Πολωνία. Μέσα στο τρένο ταξιδεύει ο Vasili Aleksandrovič Čevčenko βετεράνος του Οκτώβρη που είναι και ο διοργανωτής της παρτίδας κυνηγιού  στην πολωνική επαρχία Krolòwka.

Οι συμμετέχοντες στην παρτίδα είναι παλιές καραβάνες,  ανακατεμένες με τα πολιτικά πράγματα στις χώρες του (τότε) ανατολικού μπλοκ.  Το τρένο κάνει διάφορες στάσεις μέχρι να φτάσει στον τελικό προορισμό,

 

 ενώ στη διάρκεια του ταξιδιού, σκάνε κι άλλα ... απ' το παρελθόν:

 

 

 Ο μοναδικός γυναικείος χαρακτήρας, κλασική θηλυκιά φάτσα Μπιλάλ,  είναι η Vera Nikolaevna Tretiakova που εμφανίζεται σα φάντασμα στο τέλος του κόμικ να 'χει αγκαλιά τον σκοτωμένο Vassili.

 

Το κόμικ, επανακυκλοφόρησε το 1990 με ένα ακόμα κεφάλαιο που ξεκινάει με τα λόγια μιας Ρουμάνας:

 

[ Κάποτε, οι γιοί των ηγετών μας θα γίνουν οι ηγέτες των γιών μας... ] 

Η Γιορτή των Αθανάτων ( La foire aux Immortels ) #1

Ο Enki Bilal γεννήθηκε πριν πενήντα χρόνια στο Βελιγράδι. Ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του υβρίδιο, μιας και η μαμά του ήταν Τσεχοσλοβάκα και ο μπαμπάς του Γιουγκοσλάβος. Αρχές '60 η οικογένεια Bilal  μετακομίζει στη Γαλλία κι εκεί ο Enki συναντά τον René Coscinny (το μπαμπά του Αστερίξ) που εκτιμά το ταλέντο του μικρού Ενκί και τον παίρνει στο περιοδικό Pilote.

Εκεί,  θα γνωρίσει και το σεναριογράφο Pierre Christin και μαζί θα κάνουν πολλές και γαμάτες δουλειές: 

Η πόλη που δεν υπήρχε ( La ville qui n'existait pas ) , το πλοίο από πέτρα ( Le vaisseau de pierre ) , οι φάλαγγες της μαύρης τάξης ( Les phalanges de l'ordre noir ) ,  παρτίδα κυνηγιού ( Partie de chasse ) είναι μερικές απ' αυτές,  μαζί και η ταινία Bunker Palace Hôtel που βγήκε το 1989.

Η Γιορτή των Αθανάτων (La Foire aux Immortels) είναι το πρώτο άλμπουμ της τριλογίας Νικοπόλ και κυκλοφόρησε το 1980. 

O Alcide Nikopol ξεπαγώνει μετά από 30 χρόνια που ήταν καταδικασμένος σε κατάψυξη και επιστρέφει στο Παρίσι του 2023 για να το βρει στο απόλυτο χάος.  Γεμάτο εξωγήινους, διοικούμενο από ένα βαρεμένο και μεγαλομανή δικτάτορα (καλά,  εδώ τα επίθετα ήταν περιττά) και το κερασάκι στην τούρτα είναι μια πυραμίδα - σκάφος που αιωρείται πάνω απ' την πόλη γεμάτο με αρχαίους Αιγύπτιους Θεούς. 

Ο θεός Horus αποφασίζει πως το σώμα του Nikopol είναι το τέλειο μέρος για να εγκατασταθεί . Ξεκινάει μια απίθανη ιστορία - αγώνας ενάντια στους  διοικούντες  που έχουν λυσσάξει να γίνουν αθάνατοι. 

Ο Nikopol γουστάρει Baudelaire και δε χάνει ευκαιρία να απαγγέλλει ποιήματά του. Αλλά μετά που του φορτώνεται κι ο Horus,  το κόβει σταδιακά, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δεν του 'ρχεται κατά καιρούς. 

Μπορεί γενικά να είναι λίγο καταπιεστικός ο Αιγύπτιος Θεός  αλλά  σ' αυτόν χρωστάει το μεταλλικό του πόδι, φτιαγμένο από τις ράγες του υπόγειου: 

 

Η γυναίκα παγίδα (La Femme piège) #2

Παρίσι- 22 Φεβρουαρίου 2025- Δυό χρόνια μετά την είσοδο του Αλσίντ Νικοπόλ στο ψυχιατρικό κέντρο Σαιν- Σωνερ...

Την ίδια στιγμή, ή περίπου - Λονδίνο, ξενοδοχείο Σαβοϋ... 

 Tο δεύτερο άλμπουμ της τριλογίας Νικοπόλ " Η Γυναίκα Παγίδα" ( La Femme Piège ) κυκλοφόρησε το 1986.

Πρωταγωνιστές η Jill Bioskop και ο Alcide Nikopol που έχει σταματήσει να απαγγέλλει  Baudelaire  αφού τον έχει μπλοκάρει η συμβίωση στο ίδιο σώμα με τον Αιγύπτιο θεό Horus. 

Tο άλμπουμ εστιάζει  κυρίως στην περίεργη ρεπόρτερ με τα μπλε μαλλιά, νύχια, χείλη και  το κάτασπρο δέρμα. Ένα ακόμα κακό κορίτσι των κόμικς. Η Τζιλ ,  με τρελό εθισμό στα κόκκινα χαπάκια H.L.V. . 

Παραισθήσεις και λήθη και μια διαολεμένη επιθυμία να καταγράψει στο σκριπτ- γουόκερ  τις μπερδεμένες ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία ιστορίες της.  

Σημασία όμως έχει το ταξίδι. Στο κάτω κάτω,  ποιος νοιάζεται για τον προορισμό;

 

Υγ. Στο πρώτο και το δεύτερο μέρος της τριλογίας βασίστηκε το σενάριο της ταινίας Immortel (ad vitam) που στο μέλλον θα τα πούμε και γι' αυτήνανε.

Ισημερινό ψύχος (Froid équateur) #3

ΠΑΡΙΣΙ- Αρχές Μαρτίου 2023- Παραμονή μιας εκλογικής μασκαράτας χωρίς νόημα - τίποτα δεν φαίνεται ν' αλλάζει στο Παρίσι, και στα προάστια του, πολιτικά αυτόνομο κι ανεπανόρθωτα φασιστικό [...]

Έτσι ξεκινάει ο Ενκί Μπιλάλ την  Τριλογία Νικοπόλ , μα επειδή ταιριάζει με το κλίμα και τον κακό μας τον καιρό,  εδώ θα ξεκινήσει ανάποδα.  Βέβαια ,  έτσι  όπως λειτουργεί το πράμα με το μπλογκοχρόνο,   όταν θα τελειώσει το αφιέρωμα στην τριλογία όλα θα μπουν στη θέση τους και θα αποκατασταθεί πλήρως η τάξις κι η ομαλότης.

 Το Ισημερινό Ψύχος (Froid Équateur) είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας Νικοπόλ και κυκλοφόρησε το 1992. 

Βρισκόμαστε στο 2034 και σ' αυτή τη φάση παρακολουθούμε τον Niko Nikopol το γιο του ήρωα της Τριλογίας,  στην πόλη του Ισημερινού που ο Μπιλάλ τη στήνει στην Αφρική. Ένα περίεργο πλήθος ανθρώπων, ζώων και θεών κατοικεί σ' αυτή την πόλη, όπου παραδόξως χιονίζει ασταμάτητα. 

Ο Alcide Nikopol, ο πατέρας του Niko που είναι και συνομήλικος του, ( Ναι!  συμβαίνει κι αυτό στην ιστορία ),   οι θεοί Horus και Anubis, η μπλεμαλλούσα Jill και η Yelena Prokosh το κορίτσι του τρένου,  είναι οι πρωταγωνιστές του τρίτου μέρους . Παρδαλές σαύρες,  μια παράξενη γάτα,  ζευγάρια ζώων που προορίζονται για μια νέα κιβωτό του Νώε,  σε τρένο αυτή τη φορά,  και  πρωταθλητές του chess boxing ανακατεύονται μαζί με τους πρωταγωνιστές για να συνθέσουν ετούτη τη σουρεαλιστική ιστορία. Και το Chess Boxing τελικά γίνεται αληθινό άθλημα, εμπνευσμένο απ' αυτό το κόμικ.

Ο Niko περιμένει με τις ώρες να 'ρθει ένα τρένο. Έρχονται δυο... 

 Διαλέγει το φουλ κι όμως βρίσκει στο σωστό βαγόνι...

 Το Εξπρές Γαλάζιος Νείλος συναντάει τον γηραιότερο ελέφαντα του κόσμου,

φρενάρει απότομα,

για να παραλάβει ακόμα δυο επιβάτες.








Ο ουρανός πάνω απ' την πόλη του Ισημερινού είναι σαν το κεφάλι του Niko. Γεμάτος καχυποψία και μοχθηρή βιασύνη.

Φτάνουν στο τέρμα...













αλλά η ιστορία συνεχίζεται με μπλε χαπάκια της λήθης...

ενώ πλησιάζει προς στο τέλος της, με αμνησία που χρειάζεται επειγόντως θεραπεία ...και με μια απ' τις πιο ερωτικές  σκηνές που 'χω βρει σε κόμικ:

Là où vont nos pères

Ελπίζοντας πως θα βρει καλύτερη ζωή σ' ένα άγνωστο τόπο, στην άλλη άκρη του ωκεανού, αφήνει τη γυναίκα του και το παιδί του για να φτάσει σε μια πόλη, που όλα είναι ξένα. Από τη γλώσσα μέχρι τις συνήθειες. 

 

 

 Με μια βαλίτσα στο χέρι, ψάχνει μέρος για να ζήσει και να δουλέψει. Τον βοηθούν κάποιοι άλλοι ξένοι, καθένας με τη δική του ιστορία: Έχουν παλέψει και επιβιώσει σ΄ένα κόσμο βίας, σύγχισης αλλά κι ελπίδας. 

  Το κόμικ, είναι η ιστορία των μεταναστών, των προσφύγων και των εκτοπισμένων. Ο αγγλικός του τίτλος είναι The arrival και ο γαλλικός του, αυτός που λέει η ανάρτηση. Δε χρειάζεται πάντως να 'ναι κανείς πολύγλωσσος για να το διαβάσει, αφού δεν υπάρχει κείμενο. 

 

Ο Shaun Tan , εκφράζεται μόνο με εικόνες σε σέπια τόνους. Μαγικός ρεαλισμός και ανθρώπινες σχέσεις, διαφορετική κουλτούρα, εμπόδια, αλλά και μικρές χαρές συνθέτουν την εικόνα ενός ανθρώπου που επιβιβάζεται απ' αλλού για ν' αποβιβαστεί πουθενά...

Απ' εδώ μπορεί κανείς να το κατεβάσει όλο το βιβλιαράκι....