Στη λιακάδα, όταν ....

Επειδή πολύ μας έχει χαλάσει φέτος η χειμωνιά, μια λιακαδίτσα σήμερις εντός, εκτός κι επιταυτά των γραμμών επιβάλλεται θαρρώ. Και ο καιρός , ας κάνει ό,τι του καπνίσει...

Οι φωτογραφίες κλεμμένες απ' το φίλο μου το Καροφωτοντιάριο, που 'ναι κι αυτός του τρενοκολλήματος : Για τα ταξίδια μου, χρόνια τώρα, επιλέγω το τρένο. Αναπολώ την εποχή που το ταξίδι με το τρένο ήταν η αρχή μιας νέας περιπέτειας, ποτέ δεν ήσουν σίγουρος πότε θα φανεί στο σταθμό και μετά από πόσα ευτράπελα θα φτάσεις στον προορισμό σου! Των εξαθέσιων κουπέ που όλο και κάποια νέα γνωριμία θα έκανες, της πολυτέλειας να καπνίζεις στους διαδρόμους, της απόλαυσης να σε φυσάει το αεράκι απ' τα ανοιχτά παράθυρα, ακόμα και εκείνης της μυρωδιάς ντίζελ που κόλλαγε πάνω σου...Σιδηρόδρομος για πάντα!

Τα τρενόσκυλα...

Οι παλιότεροι (υποθέτω και οι νεότεροι) θα θυμούνται τα σκυλάκια στους σταθμούς του ηλεκτρικού  που καμιά φορά μας παίρνανε από πίσω και μπουκάρανε κι αυτά στα βαγόνια. Το Θησείο και το Μοναστηράκι κυρίως, ήτανε οι πιάτσες τους και πιο συχνά κατεβαίνανε Βικτώρια. Ή το ανάποδο...

Μετά την ολυμπιάδα όμως,  μας τελειώσανε κι αυτά μαζί με πολλά άλλα που τους χαλάγανε τη μόστρα. 

Στη Μόσχα πάντως, την έχουν δει πιο χαλαρά:

- Γαμώτο πάλι στη λάθος αποβάθρα βρέθηκα....

-Αϊντε! Να φεύγετε σιγά σιγά μπας και μου κολλήσει ύπνος...

-Είμαι το κέντρο του κόσμου! Μπας κι είμαι γάτα;

-Αν σβήνατε και κανά φως θα ήταν Τέλεια....

-Τι παράξενα όντα αυτοί οι άνθρωποι! Κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά!

Για το μπαμπά του αγριόσκυλου της ζεστής κοιλάδας που 'χει σήμερα γενέθλια μαζί με τη Νίνα Χάγκεν  και τ' αρέσει ο Μορικόνε: