Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Patagonia Express. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Patagonia Express. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Ιουλ 2011

Patagonia Express - Luis Sepúlveda

Καλοκαιράκι έχουμε, λίγο ως πολύ μια διακοπούλα θα την κάνουμε, ε! και μαζί με τη διακοπούλα ένα βιβλιαράκι κάτω απ' τις σκιές θα το διαβάσουμε. To Patagonia Express δεν το θυμήθηκα από μόνη μου -η αλήθεια είναι-. Μου το θύμισε ο αγριόσκυλος της Βάλια Κάλντα και η αναρτησούλα είναι αφιερωμένη του.


Ο Luis Sepúlveda γεννήθηκε στο Ovalle της Χιλής το 1949. Από μικρός ανακατεύτηκε στα πολιτικά πράματα της χώρας του ως φοιτητής, και ως συνδικαλιστής αργότερα. 

Το καθεστώς Πινοσέτ, εκτιμώντας την προσφορά του στα κοινά, τον τίμησε με εικοσιοκτώ χρόνια φυλακή για προδοσία. Μετά από παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας αποφυλακίστηκε  δυόμιση χρόνια αργότερα, αλλά με την υποχρέωση να τους αδειάσει τη γωνιά. 

Ταξίδεψε σχεδόν σε όλη την Αμέρικα Λατίνα, Περού, Ισημερινό, Κολομβία, έζησε στον Αμαζόνιο με τους Ινδιάνους Σουάρ, πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα της Νικαράγουας και το 1980 έφτασε στην Ευρώπη  που κόλλησε με την Greenpeace.
 
" Οι σημειώσεις μου , τα γραφτά του συρταριού, σχημάτισαν αυτόν τον τόμο που εσύ, αναγνώστη, κρατάς στα χέρια σου αυτή τη στιγμή, χάρη στις αδελφικές προτροπές της Μπεατρίς δε Μόουρα. Τις τιτλοφόρησα Patagonia Express, ως φόρο τιμής σ' ένα σιδηρόδρομο που δεν υπάρχει πια, γιατί , στις μέρες μας η ποίηση δε φέρνει πια λεφτά, αν και ο σιδηρόδρομος αυτός εξακολουθεί να ταξιδεύει στη μνήμη των ανδρών και των γυναικών της Παταγονίας.

Σας προσκαλώ να με συνοδέψετε σ' ένα ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, μαζί με κάποιους εκπληκτικούς ανθρώπους, όπως είναι αυτοί που αναφέρονται εδώ μέσα με τα ονόματά τους, κι απ' τους οποίους έχω μάθει -κι εξακολουθώ να μαθαίνω - πάρα πολλά. "



Το αποσπασματάκι παραπάνω είναι από την εισαγωγή του βιβλίου που κυκλοφόρησε μεταφρασμένο στα ελληνικά το 1995 από τις εκδόσεις Όπερα. 

Μπορείτε να το βρείτε σ' όλα τα βιβλιοπωλεία και στον Ελευθερουδάκη βεβαίως βεβαίως , μόνο που εκεί κάνουν απολύσεις και θα έλεγα να τα αποφεύγουμε τα βιβλιοπωλεία που κάνουν απολύσεις. Άλλωστε ο ίδιος ο  Sepúlveda  όταν του ζητήθηκε από τον Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου και Χάρτου της Αθήνας, έκανε αμέσως δήλωση αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα ενάντια στις απολύσεις στον κλάδο του βιβλίου κι εν προκειμένω στον “Ελευθερουδάκη”: 

«Συνάδελφοι, σας μεταφέρω όλη την αλληλεγγύη μου. Είναι τρομερό όταν ένα βιβλιοπωλείο απολύει τους εργαζομένους του. Ένα βιβλιοπωλείο είναι ο ναός του πολιτισμού. Αλλά ξέρουμε ότι θέλουν να μας κάνουν να πληρώσουμε την κρίση που έχουν δημιουργήσει οι τραπεζίτες και αυτοί που έχουν τα λεφτά. Εμείς δεν φταίμε και δεν έχουμε καμία ευθύνη για την κρίση. Σας μεταφέρω όλη την αλληλεγγύη μου» 
(Από το μπλογκ: Η Λέσχη -φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας )

15 Ιουλ 2011

La Trochita (Patagonia Express )

La Trochita που παναπεί μικρή στενή γραμμούλα στα Αρτζεντινέζικα ήταν κάποτε μια ωραία σιδηροδρομική διαδρομή με ατμοτρενάκι στα τριγύρω της Παταγονίας. 


Συνελήφθη (ως ιδέα)  το 1935 για να προεκτείνει  μια μικρή γραμμή  που συνέδεε το Ingeniero Jacobacci με το San Carlos de Bariloche και το 1945 φτάνει στον τελευταίο της σταθμό,  την Esquel. 



Μέχρι πέντε χρονών η Trochita μετέφερε αποκλειστικά εμπορεύματα και προϊόντα. Μεγαλώνοντας,  αναλαμβάνει και επιβάτες, ενώ μέχρι τα σαράντα της είναι ενεργοτάτη. Τα πέρα δώθε της,  ζωντανεύουν την περιοχή και γίνεται νάμπερ ουάν επιλογή για μετακινήσεις, εμπόρια, ταξιδάκια καιταλοιπά. 


Αν και μικρούλα, στην πορεία αποδεικνύεται λεοντόκαρδη. Μεταφέρει  (εκτός των άλλων) υλικά για υδροηλεκτρικά έργα και γέφυρες, βαριά εργαλεία και μηχανήματα. 

El corazón de la Trochita (η καρδιά της Trochita)
 [...]


...και μετά ήρθαν οι τεχνοκράτες...

Η ιδέα να τη θάψουν ζωντανή πέφτει το 1992 και πραγματοποιείται ένα χρόνο μετά, ακολουθώντας την τύχη όλων των τρένων της Αρτζεντίνας, της χώρας με το καλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο στην Αμέρικα Λατίνα απ' τη δεκαετία του '50.

Σήμερα, στην Αργεντινή υπάρχουν ελάχιστα τρενάκια. Τα περισσότερα, αν όχι όλα,  αποκλειστικά τα χαίρονται ευποροτάτοι τουρίστες: