Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σταθμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σταθμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
30 Μαΐ 2011
15 Μαρ 2011
Το τρένο σαλαμάντρα
Το λαχείο να σου κάτσουνε μαζί δυο αγάπες είναι μάλλον σπάνιο.
Εμένα μου 'τυχε πάντως, με το τρένο σαλαμάντρα.
Τσουλάει στην κάτω Αυστρία μια περιοχή στα βορειοανατολικά της χώρας που έχει μέσα και τη Βιέννη γεωγραφικά. Διοικητικά την έχει στην απόξω.
Στα 2076 μέτρα απ' τη θάλασσα, το τρενάκι σαλαμάντρα φτάνει στον ψηλότερο σιδηροδρομικό σταθμό της Αυστρίας το Schneeberg αφού διανύσει γύρω στα 10 χιλιόμετρα.
Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί λένε πως διασχίζεις ένα εξαιρετικό τοπίο ανάμεσα σε δάσος και βουνό για να φτάσεις σε κάτι φλωροξενοδοχεία απ΄αυτά τα κακόγουστα , πανάκριβα και ξενέρωτα της κεντρικής Ευρώπης.
Αλλά ποιος γαμεί τους ταξιδιωτικούς οδηγούς!
Το 'πα και το ξαναλέω, σημασία έχει το ταξίδι κι ουχί ο προορισμός:
Το σαλαμαντρότρενο σε φυσικό περιβάλλον:
Ο σταθμός, και στο βάθος θα μπορούσε να είναι ένας κήπος αν δεν προλάβαιναν οι χριστιανοί να στήσουν τις αηδίες τους:
Έξω απ' το σταθμό χωρίς τις αηδίες στο φόντο:
Απ' ετούτο το τρενάκι πήρε τ' όνομα του το μπλογκ γιατί , όπως προέγραψα , έχουμε κι άλλες αγάπες και κολλήματα.
7 Φεβ 2011
L'Arrivée d'un train en gare de La Ciotat
Τέλη 19ου αιώνα, το 1895 για την ακρίβεια, ο Luis Lumière πάει και στήνει την κάμερα του στο σιδηροδρομικό σταθμό μιας μικρής πόλης ανατολικά της Μασσαλίας.
Αλλά είναι ακόμα μερακλήδες αυτοί που τον φροντίζουν
La Ciotat τη λένε την πόλη και σήμερα, έχει καμιά τριανταριά χιλιάδες ανθρώπους. Εκτός από πολλούς φοίνικες, μεσόγειος γαρ, είχε μέχρι το 2000 και πολλούς κομμουνιστές. Σ' αυτό το τελευταίο μάλλον, οφείλεται και το γεγονός ότι στην πόλη παίζει ακόμα ένα σινεμά που φτιάχτηκε το 1889 και δεν έγινε σούπερ μάρκετ, πολυκατοικία, εμπορικό κέντρο ή πάρκινγκ. Το Eden είναι το παλιότερο σινεμά του κόσμου που λειτουργεί ακόμα.
Όσο για τους αδερφούς Lumière, στη συνέχεια φτιάχνουν μια ταινιούλα. "Η άφιξη του τρένου στο σταθμό της Ciotat" είναι πολύ-πολύ μικρού μήκους. Κρατάει μόλις 50 δευτερόλεπτα, αλλά ο αστικός μύθος λέει πως, όταν πρωτοπροβλήθηκε, οι θεατές ψάρωσαν τόσο πολύ απ' την εικόνα ενός τρένου που ερχότανε καταπάνω τους, που άρχισαν να ουρλιάζουν και να τρέχουν να βγουν απ' την αίθουσα. Εγώ δεν πιστεύω τους αστικούς μύθους, αλλά καλού κακού μίκρυνα το βιντεάκι για να μη σας τρομάξω:
Ο κόσμος που ανεβαίνει στο τρένο είναι εργαζόμενοι, συνεργάτες, συγγενείς και φίλοι των Lumière , μεταξύ αυτών και η κυρία Lumière, που φαίνεται στο 36' να τρέχει κρατώντας απ΄το χέρι ένα κοριτσάκι ντυμένο στα λευκά.
Έτσι ήτανε ο σταθμός της Ciotat, αρχές του 20ου αιώνα.
Σήμερα, έχει λιγουλάκι αλλάξει:
Αλλά είναι ακόμα μερακλήδες αυτοί που τον φροντίζουν
κι έχουν μεγάλο καμάρι που φτιάχτηκε μια από τις πρώτες ταινίες του κινηματογράφου στο σταθμό της πόλης τους:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)