Μια βολτίτσα στο Bronx

Αν φτιαχτήκατε για νιουγιορκέζικα κόλπα, ξεφτιαχτείτε…

Aujourd'hui , το τρενάκι πάει στο γαλλικό Bronx. 

Απ’ τα μισά του 19^ου αιώνα, η Nevers, μια πόλη στη Βουργουνδία,  έχει αρχίσει να παίρνει (σιδηροδρομικά πάντα) τα πάνω της. Μ’ ένα σταθμό, ένα ντεπό κι ένα συνεργείο τρένων γίνεται σιδηροδρομικός κόμβος που όπως είναι φυσικό, αποχτά το  τρενοπρολεταριάτο της. 

Στο μεσοπόλεμο, η τρενοεργατική τάξη ψάχνοντας να βρει τον παράδεισο εκεί κοντά,  πάει και κατοικεί σε μια μικρούλα κωμόπολη, τη Varennes-les-Nevers που βρίσκεται λίγο έξω απ’ τη Nevers. Η Varennes-les-Nevers ( το 1966 μετονομάστηκε σε Varennes-Vauzelles ) μετατρέπεται σε προάστιο της μεγαλούπολης και με τον καιρό  αποχτά τις δικές της γειτονιές. 

Σε μια απ’ αυτές θα πάμε σήμερα, στο Bronx της Βουργουνδίας, που το βάφτισαν έτσι εξαιτίας της ρυμοτομίας και τις αράδες των πανομοιότυπων σπιτιών με τα μουντά τα χρώματα. 

Σ' αυτά τα μέρη γεννήθηκαν  το 1987 και οι Tambours du Bronx, ένα γκρουπάκι που μετατρέπει σε κρουστό ό,τι κάνει θόρυβο, με ιδιαίτερη προτίμηση τα βαρέλια της SNCF , του γαλλικού ΟΣΕ δλδ. 

Οι Tambours du Bronx είναι 16 μουσικοί που ανεβαίνουν στη σκηνή βαρώντας βαρέλια και με συνοδεία ηλεκτρονικών ήχων φτιάχνουν ένα ρυθμό εξτρεμεμάν έντονο.  Έχουν κάνει 850 συναυλίες, έχουν καταστρέψει γύρω στα 15.000 βαρέλια κι έχουν σπάσει  70.000 περίπου μπαγκέτες (μέχρι νεωτέρας) . 

Ινταστριαλιά ή πειραματική μουζίκ (διαλέξτε όποιο σας ακούγεται πιο βολικό στ' αυτί)  το κομματάκι παρακάτω , από το δίσκο τους Monostress 225L που  κυκλοφόρησε το 1992.  

Κι ο τίτλος αυτού:   "Locomotive".

ΥΓ.  Monostress των 225 λίτρων είναι τα βαρελάκια της SNCF (που λέγαμε) και που όπως φαίνεται στ' αριστερά τα 'χουν στραπατσάρει λίγο μ' ένα τεράστιο  γερμανικό κλειδί.  

«Αργοσβήνω πολεμώντας»

98 απεργοί πείνας στα νοσοκομεία 

Διαδήλωση αλληλεγγύης την Παρασκευή 4 Μάρτη (Μουσείο, 6:00)

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300, ανταποκρινόμενη στην πρόταση των μεταναστών απεργών πείνας, καλεί σε διαδήλωση αλληλεγγύης την Παρασκευή 4 Μάρτη (Μουσείο, 6:00).

Την ώρα που 100 απεργοί πείνας βρίσκονται στα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης (Τετάρτη βράδυ), η κυβέρνηση επιχειρεί να στηρίξει την πολιτικά έωλη αδιαλλαξία της με τα μόνα όπλα που της έχουν απομείνει: το ψέμα και τη συκοφάντηση. Μάταιη η προσπάθεια όμως. Αυτό το «κράτος που προσπαθεί να θριαμβεύσει με μια ατέλειωτη στριγκλιά» παρουσιάζεται ανήμπορο μπροστά στο φρόνημα και το ήθος των 300 απεργών πείνας, που αγωνίζονται με μόνο όπλο εκείνο το βασικό πυρήνα της ύπαρξης που παραμένει πάντοτε αναπαλλοτρίωτος από την εξουσία.

Κάθε μέρα που περνάει, η πολιτική χειρονομία των μεταναστών απεργών πείνας βρίσκει ολοένα και περισσότερους αποδέκτες. Ολοένα και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι αυτός ο αγώνας που συνεχίζεται 38 ημέρες τώρα στην Υπατία, το ΕΚΘ και τα νοσοκομεία, δεν είναι μόνο αγώνας ενάντια στο απαρτχάιντ που υφίστανται οι ξένοι εργάτες. Είναι αγώνας όλων των εργαζόμενων ενάντια στην οργανωμένη αθλιότητα που  στραγγαλίζει το παρόν και λεηλατεί το μέλλον.

Μένει πια στην κυβέρνηση να πάρει τις αποφάσεις τις. Ή να αποδεχτεί το αυτονόητο ή να πάρει τη δική της θέση στη βίβλο της αγριότητας.

Αθήνα 3/3/11

Αναδημοσίευση από το hungerstrike300.espivblogs.net

Ο Δράκος του Ray Bradbury

Τον κύριο με τη μαυρόγατα αγκαλιά θα τον συναντήσουμε πολλές φορές εδώ μέσα  γιατί είναι υπεραγαπημένος μου. 

Γεννήθηκε το 1920 σ' ένα προάστιο του Σικάγο και έχει γράψει απίθανα μυθιστορήματα, νουβέλες και διηγήματα μυστηρίου, φαντασίας, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. 

Ίσως οι παλιότεροι να θυμούνται εκείνη την ωραία σειρά στην έιτις κρατική τηλεόραση, που ξεκίνησε μόλις ξεμείναμε από Zώνη του Λυκόφωτος.  Μικρές ιστορίες με απρόβλεπτο τέλος: "Ιστορίες του Μπράντμπερι" ή κάπως έτσι, λεγότανε. 

Ο Ray Bradbury αρνείται να ταξιδέψει μ' αεροπλάνο, λατρεύει (εκτός απ' τις γάτες) τα τρένα, και το '68 γράφει στο περιοδικό Life ένα άρθρο με τίτλο: " Όποιος είναι φίλος των τρένων, είναι και δικός μου φίλος" 

Η πρώτη αναρτησούλα λοιπόν , για το φίλο μου το Ray έχει να κάνει με ένα πολύ πολύ μικρό διηγηματάκι του.  Δημοσιεύτηκε το '55 στο περιοδικό Esquire και ο τίτλος του είναι " Ο Δράκος". 

Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα και δυο ιππότες έχουν αποστολή να σκοτώσουν ένα δράκο που  είναι τεράστιος και τρομακτικός, βγάζει καπνούς απ' τα ρουθούνια κι έχει ένα μόνο μάτι. Οι γενναίοι ιππότες τον παραμονεύουν και τον ακούν να πλησιάζει...

Το διήγημα στ' αγγλικά βρίσκεται εδώ. Το βιντεάκι παρακάτω είναι κόμικ φτιαγμένο από τον Edilberto Pineda πάνω στο Δράκο και θαρρώ πως θα είναι κατανοητό ακόμα και σε όσους δεν κατέχουν τα ηγγλέζικα:

Le train est à l' heure.

Le train est à l' heure (1937)

(συνεχίζεται στο επόμενο...)

Le train va vite

Le train va vite (1937)

Αυτή και η προηγούμενη ζωγραφιά φτιαχτήκανε απ' τον Félix Aublet. Είναι προσχέδια σε χαρτί για τα γκράφιτι που στήθηκαν στους τοίχους του περιπτέρου των Σιδηροδρόμων στη Διεθνή έκθεση του Παρισιού το 1937.