Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης

" Κάθε σώμα στο σύμπαν έλκει κάθε άλλο σώμα με δύναμη ανάλογη του γινομένου των μαζών τους και αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου της απόστασης του κέντρου μάζας τους " έλεγε ο Νεύτωνας. 

Και ο νόμος αυτός εκφράζεται ως:

Όπου

F: το μέτρο της βαρυτικής δύναμης

G: η παγκόσμια βαρυτική σταθερά 

m1, m2: οι μάζες των σωμάτων

r: η απόσταση μεταξύ του κέντρου μάζας των σωμάτων

Ηθικό δίδαγμα: Όσο αυξάνεται η απόσταση τόσο μειώνεται η έλξη - η παγκόσμια.

Η Καταγωγή Του Κόσμου

Η καταγωγή του κόσμου όπως την είδε ένας βλάσφημος πλην ρεαλιστής ζωγράφος του 19ου αιώνα. 

Ο Γκυστάβ Κουρμπέ δυναμικό μέλος της Παρισινής Κομμούνας έχει χεσμένο και το Θεό και το Δαρβίνο.

Ο κόσμος κατάγεται απ' τη γυναίκα μάγκες!

Ούτε Αδαμ και Εύα και φίδι το Καταραμένο, ούτε Θεούλης ο Σαδιστής.

Ούτε πίπες περί φυσικής επιλογής και επιβίωσης του ισχυρότερου είδους.

Ο κόσμος προέρχεται απ' τη γυναίκα και πάρτε στα μούτρα το μουνί της  μπας και χαμπαριάσετε.

Η παρουσία της γυναίκας όμως, είναι και κάτι παραπάνω από “Την Καταγωγή Του  Κόσμου” στο συγκεκριμένο πίνακα. 

Είναι ο εαυτός της! Δεν είναι ιδανική, δεν είναι τέλεια. Είναι ρεαλιστική.

Και δε θέλει να χωρέσει σε κανένα αποκλειστικό ρόλο. Είναι πουτάνα; είναι ερωμένη; είναι μάνα; 

Ντρέπεται; προκαλεί; κοιμάται; αγωνιά; χουζουρεύει; ονειρεύεται;

Το σίγουρο είναι πως φωνάζει:

-Τις έχω γραμμένες Στην Καταγωγή Του Κόσμου μου τις κοινωνικές σας συμβάσεις.  

Salamadrail reloaded Κανένα κράτος δε συνταξιοδοτεί νεκρούς.

Όσα έγραψα, διάβασα, άκουσα, έμαθα, γνώρισα, ένιωσα, είδα και δεν τα πέταξα.

Όσα θα γράψω, θα διαβάσω, θ' ακούσω, θα μάθω, θα γνωρίσω, θα νιώσω , θα δω και δεν θα τα πετάξω. 

Αλλά δε θα 'ναι αποκλειστικά με τρένα. 

Όσα πιο πολλά κολλήματα, τόσο τρυφερότερη γίνεται η ζωή μας. 

Κι αν δεν έχουμε κανένα, 

ή είμαστε κολλημένοι μ' ένα συνεχές επαναλαμβανόμενο όλη μας τη ζωή, έχουμε πεθάνει και μας το κρύβουν. 

Κι έτσι βολεύονται βασιλικά όσοι τη ζωή μας κυβερνάν: 

Κανένα κράτος δε συνταξιοδοτεί νεκρούς. 

Τραίνο στη στέππα του Καζακστάν

Παράξενος κόσμος κατάλευκος, παγωμένος και σιωπηλός. 

Ζωή γαλήνια κι ασάλευτη. 

Ένας χειμώνας υπέρβαρος που επιβάλλει ακατάσχετη ακινησία.

Μια φλέβα που ξεχωρίζει κάτω απ' τον πάγο. 

Ξυράφι ο σιδηρόδρομος, σε λίγο θα την κόψει:

A train on the Kazakh steppe. View from plane window

 

[...] Άλλοι, όπως ο Ραμπέρ, που ο γιατρός τον είχε αποχαιρετίσει το πρωί λέγοντας του  " Κουράγιο, τώρα θα πρέπει να φανείτε δυνατός" είχαν ξαναβρεί χωρίς να διστάσουν το πρόσωπο που νόμιζαν πως είχαν χάσει. Για ένα διάστημα, τουλάχιστον, θα ήταν ευτυχισμένοι. 

Ήξεραν τώρα ότι, αν υπάρχει κάτι που μπορείς πάντα να το λαχταράς και καμιά φορά να το αποκτάς κιόλας , αυτό είναι η ανθρώπινη τρυφερότητα. [...] (Αλμπέρ Καμύ -  Η Πανούκλα)

Όταν είναι να φύγει το τρένο

"Όταν είναι να φύγει το τρένο, 

το τρένο που πάει παντού, 

στη χώρα της Πρωταπριλιάς 

και τη χώρα του Χασμουρητού,

στο Τρενιντάντ, τη Ντολμανδία,

στο Πιπερού, στη Φρουτοπία,

στην Ισπεπονία, την Κουμασιλάνδη,

στο Μαρμελαδίν και το Λιχουδιστάν,

στο Κουφέιτ και το Αυγατηγανιστάν,

όταν είναι να φύγει το τρένο

και λείπει ένα βαγόνι,

ο σταθμάρχης ο καημένος 

παλαβώνει, πελαγώνει,

υποφέρει, κρυφολιώνει

και μαντήλια δακρυσμένα

να στεγνώσουνε απλώνει." 

Στο σταθμό του Ευγένιου (του Τριβιζά) ο σταθμάρχης θα μπει σε περιπέτειες. 

Κι όλα αυτά γιατί ο συγγραφέας όταν ήταν παιδί ένιωθε προδομένος όταν ένα παραμύθι έφτανε στο τέλος του. Του την έσπαγε αυτός ο χαζοχαρούμενος επίλογος "ζήσαν αυτοί καλοί καλά κι εμείς καλύτερα". 

Ετσι, φανταζόταν τη συνέχεια. Πότε να γιατροπορεύει το νικημένο δράκο, πότε να προσπαθεί να ονειρευτεί το τελευταίο όνειρο που είδε η Ωραία Κοιμωμένη και πότε να βρει τον τσαγκάρη να μπαλώσει τα παπούτσια του παπουτσωμένου γάτου. Αυτή η λαχτάρα του να μην τελειώσει ποτέ ένα παραμύθι έκανε τον Ευγένιο Τριβιζά παραμυθά. 

Λένε πως όταν ο άνθρωπος χάσει την παιδικότητα του, τότε είναι που ρίχνει την άγκυρα στο λιμανάκι "ΖήσαμεΕμειςΚαλά". Άλλοι τη χάνουν -τους την κλέβουν - από τα παιδικάτα. Άλλοι την ανταλλάσσουν στην ενηλικίωση με μια ωραία κανονικότητα. Άλλοι απ' τις πολλές φουρτούνες μπαίνουν στον πειρασμό του λιμανακίου. Άλλοι πάλι το γλεντάνε μέχρι βαθιά γεράματα...

Η αναρτησούλα είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στον αγαπημένο μου τον  Αναστάση, που μου 'μαθε τόσα πολλά, που έκανε χαρτοπόλεμο με τις βεβαιότητες μου, που μ' έκανε και γέλασα με την ψυχή μου αλλά κυρίως που μ' επανέφερε σε μια πραγματικότητα που μπορεί το παραμύθι και να μην τελειώνει.