Οράν 194. ...

"Λίγο αργότερα, στο σταθμό, την τακτοποίησε στο βάγκον λι. Εκείνη κοίταζε το κουπέ.

-Είναι πολύ ακριβό για μας, έτσι δεν είναι; 

-Έτσι πρέπει, για σένα, απάντησε ο Ριέ.

-Τι είναι αυτή η ιστορία με τα ποντίκια;

-Δεν ξέρω. Κάτι παράξενο συμβαίνει, αλλά θα περάσει. "

Ο γιατρός Μπερνάρ Ριέ αποχαιρετάει τη γυναίκα του που φεύγει για ένα σανατόριο στο βουνό. Ο ίδιος παραμένει στο Οράν:

" Το Οράν είναι μαλλον μια ανυποψίαστη πόλη , μ' άλλα λόγια , μια πόλη τελείως μοντέρνα . Κατά συνέπεια, δεν είναι απαραίτητο να διασαφηνίσουμε με ποιό τρόπο ερωτεύονται στον τόπο μας. Οι άντρες και οι γυναίκες είτε καταβροχθίζονται βιαστικά σ' αυτό που αποκαλούμε ερωτική πράξη , είτε βυθίζονται σε μια μακροχρόνια συνήθεια για δύο. Ανάμεσα σε τούτα τα άκρα, συχνά δεν υπάρχει μέση οδός. Ούτε κι αυτό είναι πρωτότυπο. Στο Οράν , όπως και αλλού , από έλλειψη χρόνου και σκέψης, οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι ν' αγαπιούνται δίχως να το ξέρουν."

Στη λαϊκή συνοικία του Μπελκούρ, στο Οράν της Αλγερίας πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο μικρός Αλμπέρ (Καμύ) μαζί με την σχεδόν κουφή μητέρα του, την απουσία του πατέρα του που σκοτώθηκε στα χαρακώματα του Μάρνη το 1914 ένα χρόνο μετά τη γέννηση του, μια αυταρχική γιαγιά και τα ξαδέλφια του. 

Στις αλάνες της γειτονιάς έπαιζε με τους φίλους του ποδόσφαιρο, πάντα τερματοφύλακας.  Λαθρεπιβάτης στο τραμ αλώνιζε τις μουσουλμανικές συνοικίες κάνοντας την έξοδο του στον πραγματικό κόσμο και ώριμος πια θα δήλωνε για τους Άραβες της Αλγερίας : "Σε επίπεδο πολιτικής , θα ήθελα να τονίσω ότι ο λαός αυτός υπάρχει και δεν είναι μια ανώνυμη θλιβερή μάζα που μπορούν οι Δυτικοί να μη σέβονται..." 

Το απόσπασμα στην αρχή αρχή είναι από την Πανούκλα , το καλύτερο για τα γούστα μου βιβλίο του.

Πως μου 'ρθε τώρα ο Καμύ και το τρένο είναι μια ιστορία συνειρμών. Δανείστηκα ένα βιβλίο του απο μια βιβλιοθήκη και είχε πολύ έντονη τη μυρωδιά του τσιγάρου. Κοίταξα στις ημερομηνίες δανεισμού και διαπίστωσα πως μόνο άλλος ένας το 'χει δανειστεί και μάλιστα πριν μια δεκαετία. Κάποιος θεριακλής. Όπως ο ίδιος ο Καμύ σ' εκείνη η φωτογραφία στο τρένο:

Μεταμόρφωση

Η μεταμόρφωση , μια από τις πιο χαρακτηριστικές ιδιότητες του χρόνου (και του τόπου) σκάει σήμερα  δεκαεφτά νοέμβρη του σωτηρίου έτους 2015  με κάτι ελικόπτερα ν' ακούγονται στο βάθος. Και λιγάκι πιο κάτω απ' αυτό το βάθος κάτι ψίθυροι ανδρών και γυναικών μικρών παιδιών επίσης, φτιάχνουν τα υπόγεια ηχητικά εφέ της ιστορίας της Δύσης όπως αυτή κυλάει στις ράγες ετούτου του ντουνιά.

Γραμμές του τρένου σε έναν σταθμό στην ουγγρική πόλη Μπίτσκε

Η μεταμόρφωση λοιπόν  ήταν η αρχική ιδέα για τούτη την ανάρτηση αλλά πέρα απ' τα ειδυλλιακά τοπία με τρενάκια στην Ευρώπη που ακολουθούν, ήταν αδύνατο να επανέλθω (κάπως αλλιώτικη απ' ότι πριν τρία σχεδόν χρόνια) χωρίς να κάνω έστω κι αυτή τη μικρή νύξη γι' αυτό που συμβαίνει σε μια χώρα της Ανατολής. Με τα χεράκια των Δυτικών βουτηγμένα στο αίμα να "καλωσορίζουν" με δακρυγόνα και γκλόπ εκείνους που ξεσπίτωσαν. 

...
 

Από το καλοκαίρι στο φθινόπωρο  στη Σκοτία στη Glenfinnan Viaduct οι αλλαγές, η μεταμόρφωση και το τρενάκι που συνεχίζει το ίδιο δρομολόγιο:

 

Το χρέος του ελληνικού σιδηροδρόμου

Μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά ντοκυμαντέρ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών θα έχει (μεταξύ άλλων) το μενού αυτουνού του Μάρτη. 

Μπαίνει η άνοιξη και κάτι ξυνοί τεχνοκράτες και λοιποί συγγενείς και φίλοι, μόνη φαγούρα που τους τρώει είναι το κέρδος απ' το τρένο.

 Αλλά ο μοναδικός λόγος ύπαρξης του τρένου είναι τελικά το κέρδος; Αν ένα κοινό αγαθό δεν εκμεταλεύεται σωστά  ώστε να τιγκάρουν οι τσέπες καποιωνών, αυτονόητα τραβάει  για πούλημα; 

Γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό

" Ίσως φταίνε τα φεγγάρια" λένε το τραγουδάκι το σημερινό και η αλήτικη φωνή που το ερμηνεύει είναι της Ελενίτσας.

Μια είναι η Ελενίτσα, που γεννήθηκε κοντά στο 60 στην Αθήνα και παρέα με τους γονιούς της , τον σαντουροπαίχτη Τάκη Λαβίδα και την τραγουδίστρια Λούση Καραγεωργίου, ταξιδεύανε σε πολιτείες και χωριά -όπου γινότανε ωραία πανηγύρια.

Η Ελενίτσα εμφανίστηκε μετά την προθέρμανση απ' τα πανηγύρια,  στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι "Χωρίς δεκάρα (πως θα παντρευτούμε Μανωλιό μου)" και λίγο μετά, μαζί με τη Σωτηρία Μπέλου στο "Αϊ γαρούφαλο μου".

 Από κει και πέρα , όλα που ακολούθησαν ήταν η φυσική πορεία μιας ωραίας φωνής  και  εξαιρετικής ερμηνείας. 

Από το άλμπουμ Ίσως φταίνε τα φεγγάρια (1990)

Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής
Μουσική: Νότης Μαυρουδής
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη

Τρένο φάντασμα

Μια βολτίτσα Αθήνα - Λιανοκλάδι, ένας μερακλής με βιντεοκάμερα κι ένα ωραίο τραγουδάκι ήταν αρκετά θαρρώ, για να φτιαχτεί το βιντεάκι που ' παιξε παραπάνω. 

Τα Ξύλινα Σπαθιά ξεφυτρώσανε στις αρχές του '90 στον μουσικό κάμπο της Σαλονίκης λίγο μετά απ' τα Μωρά στη Φωτιά και τις Τρύπες.

Το Τρένο Φάντασμα παίζει στο πρώτο τους άλμπουμ, την "Ξεσσαλονίκη" που κυκλοφόρησε το 1993 απ' την Ano Kato Records, ενώ στίχοι και μουσική είναι του Παύλου Παυλίδη.