Το τρένο σαλαμάντρα

Το λαχείο να σου κάτσουνε μαζί δυο αγάπες είναι μάλλον σπάνιο. 

Εμένα μου 'τυχε πάντως,  με το τρένο σαλαμάντρα.

Τσουλάει στην κάτω Αυστρία μια περιοχή  στα βορειοανατολικά της χώρας που έχει μέσα και τη Βιέννη γεωγραφικά. Διοικητικά την έχει στην απόξω. 

Στα 2076 μέτρα απ' τη θάλασσα, το τρενάκι σαλαμάντρα φτάνει στον ψηλότερο σιδηροδρομικό σταθμό της Αυστρίας το Schneeberg αφού διανύσει γύρω στα 10 χιλιόμετρα. 

Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί λένε πως διασχίζεις ένα εξαιρετικό τοπίο ανάμεσα σε δάσος και βουνό για να φτάσεις σε κάτι φλωροξενοδοχεία απ΄αυτά τα κακόγουστα , πανάκριβα  και ξενέρωτα της κεντρικής Ευρώπης. 

Αλλά ποιος γαμεί τους ταξιδιωτικούς οδηγούς! 

Το 'πα και το ξαναλέω,  σημασία έχει το ταξίδι κι ουχί ο προορισμός:

Το σαλαμαντρότρενο σε φυσικό περιβάλλον:

Ο σταθμός,  και στο βάθος θα μπορούσε να είναι ένας κήπος αν δεν προλάβαιναν οι χριστιανοί να στήσουν τις αηδίες τους:

Έξω απ' το σταθμό χωρίς τις αηδίες στο φόντο:

Απ' ετούτο το τρενάκι πήρε τ' όνομα του το μπλογκ γιατί ,  όπως προέγραψα ,  έχουμε κι άλλες αγάπες και κολλήματα. 

 

Η μικρή ντρεζίνα

   

Ντρεζίνα ή δρεζίνα ή τροιζίνα ή τερεζίνα λένε ένα μικρό και ελαφρύ τετράτροχο οχηματάκι, συνήθως αυτοκινούμενο, που τσουλάει κι αυτό πάνω στις γραμμές του τρένου -κατά προτίμηση όταν το τρένο βρίσκεται κάπου  αλλού. 

 Η Ντρεζίνα, δρεζίνα κλπ κλπ  χρησιμοποιείται κυρίως για να κάνει επιθεωρήσεις, συντήρηση ή επισκευές στις γραμμές.

Ντρεζίνες υπάρχουν πολλές. Μηχανοκίνητες, πεταλοκίνητες, για τουρισμούς ή για μεταφορά σιδηροδρομικών. Αλλά σαν τη χειροκίνητη, καμία.  Ο Μπάστερ Κήτον (στην απο κάτω φωτογραφία) που πολύ τ' αγαπούσε τα τρένα γι' αυτό  τον αγαπάω κι εγώ, καβαλάει τη ντρεζίνα να προλάβει το τρένο. Ολ' αυτά συμβαίνουν στην ταινία "Ο Στρατηγός" που δε λέει  να γράψω τώρα  γι' αυτήνανε,  γιατί θέλω να γράψω άλλα. 

 [...]

Δρεζίνα αρχικά, Τερεζίνα στη συνέχεια, λέγανε και τη γάτα που ζήσαμε μαζί δεκατέσσερα χρόνια. 

Η αρχική ιδέα για τ' όνομα που θα της έδινα ήταν Ντιζελομηχανή αλλά την εγκατέλειψα γρήγορα γιατί μου φάνηκε πολύ μεγάλη λέξη για ένα τόσο μικρούλικο γατάκι που είχαμε βρει να κλαίει  ένα βράδυ που 'βρεχε, δίπλα στον κάδο. 

Με τον καιρό βέβαια, το μικρούλικο γατάκι παρόλο που μεγάλωνε νόμιζε ακόμα πως ήταν μικρούλικο ή πως χώραγε σε κάθε κούτα ή κουτάκι που εμφανιζόταν στο σπίτι της:

Γενικά, με το χειμώνα δεν το 'χε. Ίσως επειδή ήτανε γάτα, ίσως λόγω παιδικού τραύματος μισούσε τη βροχή και το χιόνι μα πιο πολύ απ' όλα, την καταιγίδα .Φρόντιζε πάντα, λίγο πριν ξεσπάσει, να κρύβεται στο καλάθι της στη ντουλάπα και να τραβάει την πόρτα για να μη βλέπει ούτε ν' ακούει. 

Μόνο σε μια καταιγίδα την τελευταία νύχτα της ζωής της, άραξε στο μπαλκόνι και περιφρονώντας τελείως τα μπουμπουνητά, τους κεραυνούς και τις αστραπές, παρακολουθούσε  τη βροχή που έπεφτε επάνω της...

Fuck Police

Ice T λένε οι γερμανοί τα υπερταχύτατα τρένα τους που τα φτιάχνει η Ζίμενς με το μπαρδόν και τα διαχειρίζεται η Ντόιτσε Μπαν με το συμπάθιο. 

Ice T λένε κι οι αμερικάνοι ένα γκάνγκστα ράπερ που αφιερώνει ένα πολύ σεξουλιάρικο τραγούδι στους καλούς μας φίλους, τους μπάτσους.
Aϊντε μέρα που 'ναι...όλο για πάρτη τους:

Αερότρενο θα πάρω, να ρθω πάλι να σε βρω.

Το Δεκέμβρη του 1919, δημοσιεύεται στο περιοδικό Popular Science η φοβερή ιδέα του παριζιάνου εφευρέτη Francis Lauer: Το αερότρενο. 

Το αερότρενο, σχήματος αυγού είναι ένας ωραίος συνδυασμός αεροπλάνου και τρένου που κινείται σε μια ράγα και αποτελείται από τέσσερις θαλάμους. Ένα για τις αποσκευές, ένα για καμιά τριανταριά επιβάτες, ένα για τη μηχανή και ένα μικρό κουβούκλιο για το μηχανοδηγό-πιλότο. Για την οδήγησή του, ο μηχανοδηγοπιλότος αρκεί να πασπατέψει το μοχλό που θ' ανοίξει τα φτερά...κι έφυγε.

Αυτός ο ωραίος συνδυασμός βέβαια είχε κάποιες πρακτικές ατέλειες: Για να κινηθεί τούτο το πράμα θα 'πρεπε η προπέλα του να είναι τόοοοοοοση (μετά συγχωρήσεως) ενώ τα φτερά θα του κόβανε τη φόρα. Για να μην πω για τη θεμελίωση, που θα κόστιζε ένα κάρο λεφτά. 

Γι 'αυτό, τούτη η μελέτη στον αεροσιδηροδρομισμό έμεινε στο ράφι και ο μπάρμπα Francis Lauer δεν έγινε ποτέ διάσημος εφευρέτης σαν τον Έντισον, ας πούμε.
  
Βέβαια, αν δε με απατά η μνήμη μου και δεν ήταν ληγμένα αυτά που ήπια για να μη φρικάρω στη διάρκεια της πτήσης, είχα μπει σε ένα τέτοιο τρένο (που όμως δεν είχε φτερά) κάπου 'κει γύρω στο Χίθροου.  Αλλά είπαμε...μπορεί και να 'μαι απατημένη ή και, η φαντασία μου να φταίει...