Take This Waltz

Μικρό βιεννέζικο βαλς 

 Στη Βιέννη είναι δέκα κορίτσια, 

ένας ώμος όπου κλαίει με λυγμούς ο θάνατος 
κι ένα δάσος με ταριχευμένα περιστέρια. 
Υπάρχει ένα κομμάτι από το αύριο 
μες το μουσείο της πάχνης. 
Υπάρχει μια αίθουσα με χίλια παράθυρα.

Αι, άι, άι, άι! 
Δέξου αυτό το βαλς με το στόμα κλεισμένο.

Αυτό το βαλς, το βαλς, το βαλς, 
του ναι, του κονιάκ και του θανάτου 
που στη θάλασσα βουτάει την ουρά του.

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, 
με την πολυθρόνα και το νεκρό βιβλίο, 
στο μελαγχολικό το διάδρομο, 
στη σκοτεινή σοφίτα του κρίνου, 
στο κρεβάτι μας της σελήνης 
και στο χορό που ονειρεύεται η χελώνα.

Αι, άι, άι, άι! 
Δέξου αυτό το βαλς το κοψομεσιασμένο.

Στη Βιέννη είναι τέσσερις καθρέφτες 
όπου παίζουνε το στόμα σου κι οι ήχοι. 
Υπάρχει ένας θάνατος για πιάνο 
που βάφει γαλανά τ' αγόρια. 
Υπάρχουνε ζητιάνοι πάνω στις σκεπές. 
Υπάρχουνε κορδέλες δροσερές του θρήνου.

Αι, άι, άι, άι! 
Δέξου αυτό το βαλς που ξεψυχάει στα χέρια μου.

Γιατί σε θέλω, αγάπη μου, σε θέλω, 
στη σοφίτα όπου παίζουν τα παιδιά, 
κι ονειρεύομαι φώτα παλιά της Ουγγαρίας 
μες στους θορύβους απ' το χλιαρό απόγευμα, 
κοιτώντας πρόβατα και κρίνα από χιόνι 
στη σκοτεινή σιωπή απ' το μέτωπό σου.

Αι, άι, άι, άι! 
Δέξου αυτό το βαλς του "Σε θέλω πάντα".

Στη Βιέννη θα χορέψω μαζί σου 
με μια μεταμφίεση που θα 'χει 
κεφάλι από ποτάμι. 
Κοίτα τι όχθες από υακίνθους έχω! 
Το στόμα μου θ' αφήσω ανάμεσα στα πόδια σου, 
την ψυχή μου σε φωτογραφίες και κρίνους, 
και στα σκοτεινά κύματα των βημάτων σου 
θέλω, αγάπη μου, αγάπη μου, ν' αφήσω, 
βιολί και τάφο, τις κορδέλες του βαλς.

FEDERICO GARCÍA LORCA, 

Pequeno vals vienes

Μετάφραση Βασίλης Λαλιώτης.

Οι μπρούτζινοι εραστές είναι φτιαγμένοι απ' τα χεράκια της Camille Claudel. Της πήρε 8 χρόνια να το φτιάξει και το 1905 κατάφερε να το εκθέσει. Λένε, πως διάφοροι σοκαριστήκανε επειδή οι εραστές,  οι Valseurs όπως τους είπε η ίδια, χορεύανε γυμνοί. 

Ο Leonard Cohen που γουστάρει τρελά Federico Garcia Lorcα, έκανε μια ελεύθερη μετάφραση του Pequeno vals vienes στ' αγγλικά. 

Camille, Federico, Leonard τα βαλσάκια σας μόλις επιβιβάστηκαν σ' ένα τρένο που ο ταξιδιώτης δεν ξέρει τον προορισμό αλλά ψάχνεται για ενδιαφέροντες συνεπιβάτες. 

Γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό

" Ίσως φταίνε τα φεγγάρια" λένε το τραγουδάκι το σημερινό και η αλήτικη φωνή που το ερμηνεύει είναι της Ελενίτσας.

Μια είναι η Ελενίτσα, που γεννήθηκε κοντά στο 60 στην Αθήνα και παρέα με τους γονιούς της , τον σαντουροπαίχτη Τάκη Λαβίδα και την τραγουδίστρια Λούση Καραγεωργίου, ταξιδεύανε σε πολιτείες και χωριά -όπου γινότανε ωραία πανηγύρια.

Η Ελενίτσα εμφανίστηκε μετά την προθέρμανση απ' τα πανηγύρια,  στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι "Χωρίς δεκάρα (πως θα παντρευτούμε Μανωλιό μου)" και λίγο μετά, μαζί με τη Σωτηρία Μπέλου στο "Αϊ γαρούφαλο μου".

 Από κει και πέρα , όλα που ακολούθησαν ήταν η φυσική πορεία μιας ωραίας φωνής  και  εξαιρετικής ερμηνείας. 

Από το άλμπουμ Ίσως φταίνε τα φεγγάρια (1990)

Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής
Μουσική: Νότης Μαυρουδής
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη

Τρένο φάντασμα

Μια βολτίτσα Αθήνα - Λιανοκλάδι, ένας μερακλής με βιντεοκάμερα κι ένα ωραίο τραγουδάκι ήταν αρκετά θαρρώ, για να φτιαχτεί το βιντεάκι που ' παιξε παραπάνω. 

Τα Ξύλινα Σπαθιά ξεφυτρώσανε στις αρχές του '90 στον μουσικό κάμπο της Σαλονίκης λίγο μετά απ' τα Μωρά στη Φωτιά και τις Τρύπες.

Το Τρένο Φάντασμα παίζει στο πρώτο τους άλμπουμ, την "Ξεσσαλονίκη" που κυκλοφόρησε το 1993 απ' την Ano Kato Records, ενώ στίχοι και μουσική είναι του Παύλου Παυλίδη.

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση....

"Όταν πλησιάσεις το τρένο μην κοιτάξεις τι λέει το εισιτήριο αλλά ποιοι άλλοι ανεβαίνουν μαζί σου" έγραφε ο φίλος μου ο αν-Τειρεσίας μια μέρα του Γενάρη που μας πέρασε. 

Τα τρένα τα δικά μας, τα αργά και πάντα καθυστερημένα με άνευ σημασίας προορισμούς  και τα τρένα τα δικά τους που πάντα έρχονται στην ώρα τους για  ταξιδάκια αναψυχής σε στρατόπεδα, στρατόπεδα συγκέντρωσης, στρατόπεδα εργασίας ή,  όπως αυτά βαφτίστηκαν τη σήμερον για να ταιριάξουν και με το ταμπεραμέντο της φυλής: στρατόπεδα φιλοξενίας. 

Κι αν ετούτη η αφίσα ρίχνει λίγο φως σε μια όψη της αλήθειας, 

η άλλη όψη λέει πως,  για όλους μας, υπάρχει μια δυνάμει υπέροχη ευκαιρία να φιλοξενηθούμε σε κάποιο απ' αυτά όταν θα ξεμπερδέψουν με τους "παράνομους μετανάστες".

Δε θέλω να σταθώ καθόλου στους ντόπιους φασίστες που καυλώνουν για μεγαλύτερα, ούτε στους κρυφοφασίστες πράσινους και μπλε κόκκους που θα τα φτιάξουν. Υπάρχει μια πολύ πιο επικίνδυνη φάρα-αγέλη αφελών και ανοήτων,  αυτή που τους στηρίζει, γιατί θαρρεί πως θα 'χει καλύτερη τύχη απ' τους τώρα "φιλοξενούμενους". 

 Οι Godspeed You! Black Emperor είναι ένα Καναδέζικο μεταρόκ γκρουπάκι απ' το Μόντρεαλ, το κομμάτι που θα παίξει λέγεται Moya και είναι από το δίσκο τους Slow Riot for New Zerø Kanada που κυκλοφόρησε το 1999. 

Στο βίντεο που συνοδεύει τη μουσική παίζουν τ' άλλα τα τρένα, τα δικά τους... 

Για να μην ξεχνιόμαστε οι παλιότεροι και να χαμπαριάζουν οι νεότεροι:

Πολύ ευχαριστώ τον caro photodiario που μου σφύριξε τους Godspeed και τον χαρτόκουτο που μου σφύριξε την αφίσα.

Πάρε την ταχεία της καρδιάς μου και ξεκίνα...

Απ' τη δεκαετία του 80 έρχεται η Ταχεία της Ελενίτσας. Η μουσική είναι του Τάκη Σούκα και οι στίχοι του Νίκου Μπακογιάννη.

Η Ταχεία απ' την Ελένη Βιτάλη,  που τη φχαριστηθήκαμε να την ακούμε τη χρονιά που μας πέρασε και φυσικά,  είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στη Δέσποινα τη γενεθλιάζουσα σήμερις:

Looking for the summer

Γυρεύοντας το καλοκαιράκι , Απρίλη μήνα  μετά απ' το βαρύ χειμώνα που 'πεσε καταπάνω μας. 

 Απ' τα χιόνια, στους ήλιους τους καφτούς, το τρενάκι διασχίζει κάμπους και βουνά, ενώ ο Cris Rea το συνοδεύει, με τούτο το εξαιρετικό τραγούδι, το σπέσιαλ αφιερωμένο στην Ινδιάνα:

"Προσεχτικά κύριε ελεγχτή

σιγά μην τον ξυπνήσεις 

τ' ωραίο του το όνειρο 

που βλέπει θα του σβήσεις."

Απ' τις εποχές που ακόμα προσέχαμε να μη χαλάσουμε τ' όνειρο έρχεται το τραγουδάκι το παρακάτω. Τότε που ακόμα,  οι αίθουσες αναμονής δεν ήταν άδειες, πεντακάθαρες και σεκιουριτάτες, Που μπορούσες να αράξεις να βλέπεις και ν' ακούς τα τρένα που φεύγουν και να ονειρεύεσαι πως περιμένεις το δικό σου.

"Η Ηχώ και τα Λάθη της" είναι ένα άλμπουμ με παιδικά τραγούδια  που κυκλοφόρησαν το 1985. Οι στίχοι είναι του Gianni Rodari που τους διασκεύασε στο ελληνικότερο η Αννα Μαργαριτοπούλου.  Η μουσική είναι της Λένας Πλάτωνος που μαζί με τη Σαββίνα Γιαννάτου τραγουδάνε εδώ την "αίθουσα αναμονής": 

You can never hold back spring

Taro Otani "Spring"

Σύννεφα

Καπνιστής, ηθοποιός, τραγουδιστής, αριστερός και ομορφούλης στα νιάτα τε και τα γεράματα,  ο Yves Montand γεννήθηκε Ιταλός αλλά στην πορεία έγινε Γάλλος.

Ο Ivo Livi γεννήθηκε το 1921 στην Τοσκάνη, ένα χρόνο πριν τους φορεθεί ο Μουσολίνι κι η φασιστοπαρέα του. Η οικογένεια του, κομμουνιστές ως το μεδούλι, αποφασίζουν να μεταναστεύσουν στα 1923 στη Γαλλία , σε μια (βρέχει στη)  φτωχογειτονιά της Μασσαλίας. Το 1941 βρέθηκε στο Παρίσι, κι εκεί γυρνάει τούμπα η ζωή του. 

Το 1944 παίζει στην πρώτη του ταινία  Étoile sans lumière  μαζί με την κυρία Edith Σπουργιτάκι ενώ οι πρώτοι δίσκοι του, κυκλοφορούν ένα χρόνο αργότερα. 

Το τραγουδάκι σήμερα, μετά από τόσες μέρες μουγκαμάρας, το λένε Nuages, τα λόγια έχει γράψει ο Jacques Larue και τη μουζίκ ο Jean ( Django) Reinhardt που στη φάτσα φέρνει λίγο στο δικό μας το Χιώτη, αλλά στη μουσική... καμιά σχέση. 

Είναι από το άλμπουμ Dansez Avec Yves Montand, που κυκλοφόρησε το 1959 αλλά δεν νομίζω πως χορεύεται,  το συγκεκριμένο τραγουδάκι: 

 

Το τρενάκι του Ζακ (του Πρεβέρ)

Γεννήθηκε ακριβώς το 1900 κι από μικρός-μικρός την έβρισκε να γράφει ποιήματα. Στα είκοσι του συνάντησε τυχαία το σουρεαλισμό και τον έκανε κολλητό γιατί ταίριαζε με το αντισυμβατικό του χαρακτήρος του. 

Γενικά, το άτομο είχε ένα θέμα με το μιλιταρισμό, τις αρχές, τα πολλά-πολλά ηθικιστικά και βεβαίως βεβαίως με το παπαδαριό. Οπότε, άνετα θαρρώ, μπορεί να φανταστεί κανείς που περίπου ήτανε πολιτικά. 

Ο μεσιέ Jacques Prévert είναι απ' τους σημαντικότερους γάλλους ποιητές του προηγούμενου αιώνα, εξέδωσε καμια δεκαριά και κάτι  ποιητικές συλλογές, έγραψε σενάρια και διαλόγους για τον κινηματογράφο και πολλά απ' τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν απ' τον άλλο μεσιέ Joseph Kosma.

Το En sotrant de l' école (Βγαίνοντας απ' το σχολείο) είναι απ' τη συλλογή Histoires που εκδόθηκε το 1946 και το βρήκα μεταφρασμένο στο βιβλίο της Νεοελληνικής λογοτεχνίας της Β' Γυμνασίου που διδασκότανε πριν δυό χρόνια. Δεν ξέρω αν υπάρχει στο φετινό... αλλά αν υπάρχει μην το λέμε και πολύ-πολύ γιατί θ' αποξυνίσει η Αννούλα και του χρόνου θα το πετσοκόψει. 

Βγαίνοντας από το σχολειό μας

Βγαίνοντας από το σχολειό μας

Συναντήσαμε
Ένα μεγάλο σιδηρόδρομο
Γύρω τριγύρω από τη γη μας
Σ΄ένα χρυσό βαγόνι

Και γύρω από τη γη μας
Συναντήσαμε
Τη θάλασσα να κάνει τον περίπατό της
Μαζί με τα κοχύλια της
Με τ΄αρωματισμένα της νησιά
Με τα ωραία της ναυάγια
Και με τους καπνιστούς της σολομούς

Και συναντήσαμε
Πάνω απ΄τη θάλασσα
Τ΄αστέρια που μαζί με το φεγγάρι
Με ιστιοφόρο ταξιδεύανε
Για Ιαπωνία
Κι ακόμα συναντήσαμε τους τρεις σωματοφύλακες
Που με τα χέρια γύριζαν
Τη μανιβέλα ενός μικρού υποβρύχιου
Κι εκείνο βυθιζότανε
Ψάχνοντας αχινούς

Κι όταν γυρίσαμε στη γη μας
Συναντήσαμε
Πάνω σ΄εκείνη τη γραμμή του σιδηροδρόμου
Ένα σπίτι
Που γύρω από τη γη όλο γύριζε
Και γύρω από τη θάλασσα
Και προσπαθούσε να ξεφύγει απ΄το χειμώνα
Που το κυνηγούσε

Αλλά εμείς πάνω στο σιδηρόδρομο
Αρχίσαμε να τρέχουμε να τρέχουμε
Πίσω από το χειμώνα
Ώσπου στο τέλος τον πατήσαμε
Κι έτσι το σπίτι πια σταμάτησε να τρέχει

Κι η άνοιξη που ήταν σταθμάρχης
Βγήκε και μας χαιρέτησε
Μας ευχαρίστησε

Και τότε τα λουλούδια όλης της γης
Βαλθήκανε να σπρώχνουν
Από παντού το σιδηρόδρομο
Κι εκείνος πια δεν ήθελε να προχωρήσει
Από φόβο μήπως τα πατήσει

Κι έτσι κι εμείς
Γυρίσαμε πια πίσω με τα πόδια
Γύρω τριγύρω από τη γη
Γύρω τριγύρω από τη θάλασσα
Και γύρω από τον ήλιο
Το φεγγάρι και τ΄αστέρια
Με τα πόδια
Και με τα πόδια και με τ΄άλογα και μ΄αυτοκίνητα
Και τέλος με ιστιοφόρα.

 Όπως προείπα, σε πολλά απ' τα ποιήματά του έβαλε μουζίκ ο Kosma και τα 'κανε τραγούδια. Έτσι έκανε και σε τούτο και το 'δωσε μετά στον Yves Montand να το ερμηνεύσει: 

 

Κατά τ' άλλα... 

Καλή μας Σουρεαλιστική Χρονιά...

Le Poinçonneur Des Lilas

Το πρώτο τραγούδι απ' τον πρώτο δίσκο του μεσιέ Lucien Ginsburg,  σήμερις.

O ελεγκτής στο σταθμό "Les Lilas" τα χει φτύσει όλη μέρα στο υπόγειο να τρυπάει εισιτήρια. Χιλιάδες εισιτήρια, χιλιάδων αδιάφορων επιβατών.

Και στο τέλος της βάρδιας, γύρω απ' τα πόδια του έχει μαζευτεί ένας σωρός από μικρά στρογγυλά χαρτάκια, κομφετί που του τη δίνουν ακόμα περισσότερο. 

Όταν είναι στις καλές του μέρες προσπαθεί να ονειρευτεί πως την κοπανάει μ' ένα καράβι. Αλλά στις ανάποδες, σκέφτεται πως αντί να τρυπάει εισιτήρια θα μπορούσε να τρυπήσει το κεφάλι του και μετά να μπει σε μια μεγάλη τρύπα. 

Γενικώς, χάλια η κατάσταση για τον κύριο ελεγκτή τις εποχές που δεν υπήρχαν ακυρωτικά μηχανήματα. Τώρα που υπάρχουν όμως, οι ελεγκτές είναι χαρούμενοι, χαμογελαστοί, ευγενικοί και παναπόλα ανθρώπινοι. Ενώ και οι επιβάτες -όπως είναι φυσικό κι επόμενο-  τους αγαπούν και τους χαρίζουν πασχαλίτσες ή  μαργαρίτες ή γαμωσταυρίδια όταν τους συναντάνε. 

Κοντολογίς, ή έτσι ή αλλιώς, χάλια η δουλειά του ελεγκτή.

Ο Lucien Ginsburg, γνωστότερος (μάλλον) ως Serge Gainsbourg,  ο ασχημούλης κύριος με το τσιγάρο παραπάνω,  γεννήθηκε στο μεσοπόλεμο από μαμά και μπαμπά ρωσοεβραίους μετανάστες στο Παρίσι. Και γαμώ τις τύχες δλδ με τέτοια φαμίλια να περάσει απαρατήρητος την εποχή που οι φασίστες αλώνιζαν στη Γαλλία. 

Ένυγουέη, ο μικρός Serge όχι μόνο κατάφερε να τη βγάλει, αλλά γύρω στα τριάντα έβγαλε και τον πρώτο του δίσκο. "Du chant à la une!" το όνομα αυτού,  που κυκλοφόρησε το 1958 και η μεγάλη του επιτυχία ήτανε το τραγούδι του ελεγκτή (που λέγαμε) .  

Από τότε κι ύστερα, ο Serge ξεσάλωσε! Αντισυμβατικός,  ερωτιάρης, προκλητικότατος, και μες τις ακολασίες: σεξ, ντραγκς, ποπ, αλκοόλ και κάπνισμα, διεκδικεί πρωτιά στο πιο λογοκριμένο τραγούδι του αιώνα που πέρασε. Το «Je T’Aime…Moi Non Plus» που έκανε τον Πάπα να βγάλει αφρούς, και τους καθωσπρέπειδες να το απαγορεύσουν μη κι αμαρτηθούν τ'αυτιά, τα μάτια και τα λοιπά όργανα των συμπατριωτών τους.

[...]

O Serge πέθανε το Μάρτιο του 1991.Όπως με πληροφόρισε η συντρόφισσα αΚανό, ο τάφος του, που βρίσκεται στο νεκροταφείο του Montparnasse είναι σκεπασμένος με εισητήρια που αφήνουν οι θαυμαστές του. 

 Βουαλά και οι αποδείξεις (δια χειρός αΚανό):

Γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα

"Τούτες τις μέρες" τραγουδά ο Νίκος Ξυλούρης. Οι στίχοι είναι του Γιάννη Ρίτσου και η μουσική του Χρήστου Λεοντή. "Καπνισμένο τσουκάλι" ο δίσκος, που κυκλοφόρησε το 1975. 

Οι φωτογραφίες είναι απ' εδώ.

6 Δεκέμβρη - I think I heard a shot

Aχ να 'σουνα τσιγάρο τελευταίο...

Ξενύχτι, αλκοόλ, άδεια πακέτα, απρόσμενες συναντήσεις, ανόητες και νοητές αγάπες, έρωτες δίχως όμορφα λόγια,  και  ..."δεν την παλεύω να μη σε δω ούτε να μη σε περιμένω". 

"Στο άδειο μου πακέτο", αυτή η λαϊκή πανκιά που γράφτηκε απ' τη Μαρί Μωραΐτη, είναι απ' τα πιο αλήτικα ερωτικά τραγούδια που παίξανε έβερ.  Ο Αλέξης Παπαδημητρίου πήρε πάνω του τη μουσική και ο Φίλιππος Νικολάου το ερμηνεύει πρώτη φορά το 1986:

 Τέλη του προηγούμενου αιώνα, σε μια γειτονιά της Αθήνας μια παρέα από μεθυσμένα ξωτικά ξεκινάει να παίζει μουσική.  

Μεθυσμένα Ξωτικά, που συναντήθηκαν στο Μπραχάμι κι έκτοτε γυρνοβολάνε με λάιβ  σε πλατείες, σχολές, καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Η μουσική τους είναι ΠανκΧιπΧοπ ή όπως λένε οι ίδιοι,  punk hop που  με λίγη φαντασία μπορεί να 'ναι  και punk hope. 

Τον Ιούνη που μας πέρασε λοιπόν, η παρέα έβγαλε το τελευταίο της άλμπουμ. "Θεριεύοντας" είναι τ' όνομα του και σ' αυτό υπάρχει διασκευασμένο το Στο άδειο μου πακέτο. Ή όπως λένε τα ίδια τα Ξωτικά στο σάιτ τους (εδώ),  "πρόκειται για μια διασκευή ενός αληθινά λαϊκού, αντισυμβατικού μανιφέστου,που χωρίς δεύτερη σκέψη προτιμά το περιθώριο από την κανονικότητα και την αλητεία από τον καθωσπρεπισμό." 

Πυρ στην Αλαμάνα και φωτιά στον Γοργοπόταμο

Η τρενογέφυρα του Γοργοπόταμου φτιάχτηκε απ' τη γαλλική εταιρεία Batignoles το 1905 μαζί με όλη την υπόλοιπη γραμμή απ' τον Μπράλο ως το Λιανοκλάδι. 

Ένα χρόνο αργότερα, γίνονται τα εγκαίνια της, 

 και περνάει το πρώτο τρένο με κατεύθυνση τη Σαλονίκη:

Τρενογέφυρα στρατηγικότατης σημασίας στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο,   η γέφυρα του Γοργοπόταμου ανατινάχτηκε τρεις φορές. Το 1941 από Άγγλους που υποχωρούσαν, το 1942,  και το 1944 από τους φασίστες που την έκαναν μ' αλαφρά πηδηματάκια.  

Φασίστες επιθεωρούν τη γέφυρα μετά την πρώτη ανατίναξή της από Εγγλέζους το 1941

Σαν απόψε τα μεσάνυχτα λοιπόν , το 1942 σκάει στα τριγύρω ο Άρης μαζί με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, και κάτι άλλους.  

Έχουν αποφασίσει να την ανατινάξουν ώστε να μπλοκάρουν τον εφοδιασμό απ' τη θάλασσα,  των φασιστών του Ρόμελ που βρισκόταν στη Βόρεια Αφρική για να βοηθήσουν τους φίλους τους , τους Ιταλούς.

Καταλαμβάνουν διάφορα τμήματα της γέφυρας που τα φυλάνε Ιταλοί κι ένα χιλιόμετρο γραμμή στο βορά και στο νότο. Κάποιοι απ' τους κάτι άλλους -κάτι εγγλέζοι για την ακρίβεια- τοποθετούν στα σωστά σημεία το TιεNTί και γύρω στις 2 τα ξημερώματα της 26ης Νοέμβρη, όλα είναι έτοιμα για ν' αρχίσουν να μετράνε ανάποδα. 

3

2

1 

και ... μπουμ!

Δυο μέρες μετά, θα ' ρθουν τ'  αντίποινα: Οι Ιταλοί θα εκτελέσουν μπροστά στη γκρεμισμένη γέφυρα 7 απ' τους 14 αντάρτες που βρισκόταν στις φυλακές της Λαμίας.

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι στίχος απ' τους "Ήρωες" που έγραψε ο Στέφανος Βακάλης και τραγούδησε πρώτη η Μαρία Δημητριάδη. Ακολούθησε ο Πέτρος Πανδής  αλλά εδώ θα τ' ακούσουμε απ' τα Μεθυσμένα Ξωτικά σε μια γαμάτη διασκευή.

Απ' το άλμπουμ "Μεθυσμένα Ξωτικά"  που κυκλοφόρησε το 2007:

 υγ. Οι φωτογραφίες είναι δανεισμένες είναι απ' το gorgopotamosvillage. gr . 

Never Marry A Railroad Man

 "Ποτέ μην παντρευτείς σιδηροδρομικό" μας συμβούλευαν αρχές σέβεντις οι Shocking Blue, και συνέχιζαν: ¨δε θα σ' αγαπήσει ποτέ των ποτών, όπως αγαπά το τρένο του".  

Οι Shocking Blue είναι Ολλανδοί που ξεκίνησαν να παίζουν μουσική το 1967. Ένα χρόνο αργότερα. μπαίνει στα φωνητικά του γκρουπακίου η Mariska Veres και το απογειώνει. Το 1970 κάνουν το πρώτο τους σουξέ:   Venus  ή στα ελληνικότερα " Το κορίτσι του Μάη" (όπως το διασκεύασαν οι Olympians) . 

To Never Marry A Railroad Man είναι ένα απίθανο τραγουδάκι απ' τον τρίτο τους δίσκο,  Third Album που κυκλοφόρησε το 1971

Ακούστε το και θα με θυμηθείτε: 

Αχ Μαρίες

Δεύτερη θέση, τρίτο βαγόνι ταξιδεύουν σήμερις οι κοπελούδες που τις  λεν' Μαρίες κι είναι γεννημένες απάνω απ' το Λυβικό το πέλαγο .  Και είναι λαός -ζωή να 'χουνε- τα κορίτσα με τ' όνομα.

Για τη Λόλα, τη Ντου και την Πασχαλίτσα το παρακάτω τραγουδάκι, απ'΄τον πρώτο προσωπικό δίσκο του Μανώλη Μητσιά : «Μανώλης Μητσιάς» (1971). Η μουσική είναι του Λουκιανού Κηλαηδόνη και οι στίχοι του Γιάννη Λογοθέτη. 

Να σας χαιρόμαστε κορίτσα και του χρόνου στα σπίτια μας - ή έστω, μαζί στη μπιραρία ;-)

Σήμερα τραγουδάει ο Χάουζ

Ο Hugh Laurie γεννήθηκε στην Οξφόρδη τέλη του πενήντα. Μεγαλώνοντας σπούδαζε διάφορα πράγματα, έκανε κωπηλασία και παρέα την Emma Thompson. Η Έμα λοιπόν ( που μεταξύ άλλων,  έπαιξε τη δικηγόρο του υιού στο Eις T' Όνομα Του Πατρός ) τον έσπρωξε και κύλισε κι αυτός στο βούρκο του κινηματογράφου. 

Ξεκίνησε με κωμωδίες σαν τη Μαύρη Οχιά και στη συνέχεια το γύρισε σε πιο σοβαροκοινωνικοδραματικές ταινίες όπως η Λογική Κι Ευαισθησία. Τελικά όμως βρήκε το ρόλο που μάλλον του ταιριάζει περισσότερο απ' όλους: 

Αυτόνανε του Ντοκτόρ Γκρέγκορυ Χάουζ στη σειρά House (Ιατρικές Υποθέσεις)όπου όλα συμβαίνουν σ' ένα φανταστικό νοσοκομείο στο Νιού Τζέρσευ, με τον Χάουζ να είναι επικεφαλής μιας ομάδας γιατρών που πρέπει να κάνει διαγνώσεις. Και μάλιστα σε ασθενείς που κανένα άλλο νοσοκομείο δεν κατάφερε να κάνει, επειδή πολλοί απ' αυτούς λένε μπούρδες για τα συμπτώματα ή ψέμματα για το ιστορικό τους. 

Ο ίδιος ο Χάουζ είναι ντιπ αντισυμβατικός τύπος, αλλά σούπερ διαγνωσιολόγος. Με τους ασθενείς είναι καχύποπτος και επιθετικός, γι'αυτό και δεν τον πολυαφήνουν  μαζί τους,  ενώ με τους συναδέλφους του σχεδόν αντικοινωνικός, αλλά για κάποιο λόγο όλοι τον ανέχονται. Καταπίνει τρελές ποσότητες οπιούχα παυσίπονα Vicodin για ένα  πόνο που χει στο πόδι και τον αναγκάζει να περπατάει με μπαστούνι. 

Αλλά όπως φαίνεται και στη φωτογραφία παραδίπλα, όταν ο Χιού Λώρι δεν παίζει τον Χάουζ, παίζει (τάχαμου) κιθάρα με το μπαστούνι (που λέγαμε). 

Στην πραγματικότητα βέβαια εκτός από κανονική κιθάρα παίζει και πιάνο, ντραμς, σαξόφωνο και φυσαρμόνικα.

Επίσης τραγουδάει.  

Και εδώ είναι το θέμα μας σήμερις που 'ναι Κυριακή. 

Τη Δευτέρα που μας πέρασε λοιπόν, στις 14 Νοέμβρη μήνα, κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ Let Them Talk με κλασικά μπλουζ τραγούδια σε κάποια απ' τα οποία,  όχι μόνο τραγουδάει αλλά παίζει πιάνο και κιθάρα. 

Μια από τις εκδόσεις του άλμπουμ έχει και το τραγουδάκι που μας αφορά. Πρόκειται για το Waiting For A Train ,  διασκευή (καταπληκτική) στο κομμάτι του Jimmie Rodgers που το 'φτιαξε το 1928. 



Το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο στην Ινδιάνα που μου το σφύριξε. Όσο για το Waiting For A Train και το Jimmie,  θα τα πούμε και στο μέλλον.   

Και τέρμα η πολυλογία. 

Τώρα τραγουδά ο Χάουζ:

Με φασίστα στο τιμόνι

Από 49 μέλη αποτελείται η νέα κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου μπλα, μπλά, μπλά, μπλά, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Μάκης Βορίδης αναλαμβάνει υπουργός Υποδομών, συγκοινωνιών και μεταφορών μπλα, μπλα, μπλα..

Ακόμα και τα σπουργιτάκια μελαγχολούν

 όταν πιάνει φθινόπωρο. 

Κι όταν συμβαίνει αυτό,

κάποια γίνονται μπαϊλίνγκουαλ: