Αυτή είναι η Βικτορίν-Λουίζ Μεράν

Αυτή είναι η Βικτορίν-Λουίζ Μεράν αυτοζωγραφισμένη μια Κυριακή των Βαΐων: 

Victorine-Louise Meurent (Autoportrait) - Le Jour des Rameaux, c. 1880

Γεννήθηκε το Φλεβάρη του 1844 και ήταν ζωγράφος. Ήταν επίσης μοντέλο του Μανέ . Ενίοτε ποζάριζε για τον Ντεγκά και τον Τουλούζ Λοτρέκ αλλά δε βρήκα κάπου κανα έργο τους με τη Βικτορίν να το ποστάρω κι αυτό. 

Λένε, πως ο Τουλούζ Λοτρέκ όταν βγαίνανε μαζί παρέα τη σύστηνε  ΑπΕδώΗΟλυμπία. 

Olympia - Edouard Manet, 1863

Έτσι έμεινε γνωστή. 

Χωρίς το πραγματικό της όνομα, μα με το παρατσούκλι που της άφησε ένας  από τους πιο γνωστούς πίνακες του Μανέ. Η "Ολυμπία" που στην εποχή της , έκανε κριτικούς κι αστούς να τρώνε τα μανίκια τους με το θράσος του ζωγράφου. 

Ο Μανέ όχι μόνο παραβίασε τους ως τα τότε κανόνες της ζωγραφικής αλλά αποτύπωσε και το ξετσίπωτο βλέμμα της κόρης.  

Μα να σε κοιτά δημοσίως μέσα στα μάτια το πουτανί; Που ξανακούστηκε; 

Le Dejeuner sur l' Herbe - Edouard Manet, 1862- 1863 

Τα ίδια και στο "Γεύμα στη Χλόη":

-Που πήγε η φωτοσκίαση μεσιέ Μανέ; 

-Και τι δουλειά έχει αυτή η τσίτσιδη αυτόφωτη νεαρά με τους κουστουμάτους κυρίους;

Είδε κι απόειδε κι ο Μανέ, την έντυσε μεν, αλλά δεν τους έκανε και τη χάρη να της χαμηλώσει το βλέμμα. Μπροστά απ' το σιδηροδρομικό σταθμό του Saint - Lazare η Βικτορίν ποζάρει μ' ένα μικρό κορίτσι , πιθανόν την κόρη του Alphonse Hirsch. 

Le Chemin De Fer - Edouard Manet, 1872 - 1873

Κι έτσι ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.  

Κι ό,τι ξέρουμε για τη Βικτορίν-Λουίζ Μεράν, είναι πως μια φορά κι ένα καιρό ήταν η  Ολυμπία  το γυμνό μοντέλο που πόζαρε στην "Ολυμπία" και στο " Γεύμα στη Χλόη" για το Μανέ όταν έπαιζε με τα νεύρα των Σαλονάτων Γάλλων του 19ου αιώνα.  

Οι πρόσφυγες της Hedwig

Η Hedwig Marquardt είναι μια από τις ελάχιστες γυναίκες ζωγράφους του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Γεννήθηκε το Νοέμβρη του 1884 και βασικά ασχολήθηκε με την κεραμική και τη διδασκαλία.

Τόσο οι ερωτικές της επιλογές, όσο και η κοινωνικοπολιτική συγκυρία δεν της επέτρεψαν να προχωρήσει περισσότερο στη ζωγραφική. Μια Γερμανίδα λεσβία που εξπρεσιονίζει στη διάρκεια του μεσοπολέμου δεν είναι δα και ο,τι  πιο "κανονικό". 

Μια κοινωνία που περνάει αργά, σταθερά και με συνέπεια στην εξυγίανση της φυλής και του έθνους από τα ξένα και τα μιαρά, ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για περιπτώσεις όπως της Hedwig προκειμένου να της εξασφαλίσει μια θέση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 

Οι πρόσφυγες πάντως της Hedwig είναι εδώ, σχεδόν ένα αιώνα αργότερα. Με τα σύνορα κλειστά στην ολοκαίνουρια πια Ευρώπη της Δημοκρατίας, της ελεύθερης διακίνησης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

Refugee Family by Hedwig Marguardt (Pencil drawing) 

Refugee Family by Hedwig Marquardt (crayon and watercolor) 

Refugee Children by Hedwig Marquardt (crayon and watercolor)

Η Καταγωγή Του Κόσμου

Η καταγωγή του κόσμου όπως την είδε ένας βλάσφημος πλην ρεαλιστής ζωγράφος του 19ου αιώνα. 

Ο Γκυστάβ Κουρμπέ δυναμικό μέλος της Παρισινής Κομμούνας έχει χεσμένο και το Θεό και το Δαρβίνο.

Ο κόσμος κατάγεται απ' τη γυναίκα μάγκες!

Ούτε Αδαμ και Εύα και φίδι το Καταραμένο, ούτε Θεούλης ο Σαδιστής.

Ούτε πίπες περί φυσικής επιλογής και επιβίωσης του ισχυρότερου είδους.

Ο κόσμος προέρχεται απ' τη γυναίκα και πάρτε στα μούτρα το μουνί της  μπας και χαμπαριάσετε.

Η παρουσία της γυναίκας όμως, είναι και κάτι παραπάνω από “Την Καταγωγή Του  Κόσμου” στο συγκεκριμένο πίνακα. 

Είναι ο εαυτός της! Δεν είναι ιδανική, δεν είναι τέλεια. Είναι ρεαλιστική.

Και δε θέλει να χωρέσει σε κανένα αποκλειστικό ρόλο. Είναι πουτάνα; είναι ερωμένη; είναι μάνα; 

Ντρέπεται; προκαλεί; κοιμάται; αγωνιά; χουζουρεύει; ονειρεύεται;

Το σίγουρο είναι πως φωνάζει:

-Τις έχω γραμμένες Στην Καταγωγή Του Κόσμου μου τις κοινωνικές σας συμβάσεις.  

Τα ιπτάμενα τρένα του Γκονζάλο

Κάθε τέλος άνοιξης και μέσα περίπου φθινοπώρου, στο χωριό που μεγάλωσα σκάγανε πουρνό πουρνό για μερικές μέρες ελικόπτερα που ρίχνανε φάρμακο στο δάκο. 

Εμείς, παιδιά δημοτικού που με το ζόρι ξυπνάγαμε κάθε πρωί να πάμε στο σχολείο, 'κείνες τις μέρες ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Μόλις ακούγαμε τη βουή απ' το ελικόπτερο βγαίναμε στην πλατεία και χαιρετάγαμε τους πιλότους. 

Ένα από κείνα λοιπόν τα πρωινά, είχαμε και μια μαγικά ρεαλιστική έκπληξη. Το πλήρωμα ενός απ' τα ελικόπτερα κουβάλησε μαζί του σοκολάτες και καραμέλες. Και όταν έφτασαν στην γνωστή πλατεία τις σκορπίσανε καταπάνω μας.

Αυτό μου θύμισαν οι πίνακες του Gonzalo Endara Crow με τη μόνη διαφορά πως το δικό μας ελικόπτερο είναι το δικό του τρένο. 

Ο Γκονζάλο,γεννημένος στο Εκουαδόρ το 1936, έκανε μόνιμο στοιχείο των έργων του ένα ιπτάμενο τρένο που συχνά αφήνει πάνω απ' τα χωριά που περνάει καλούδια και φρούτα. 

Βουαλά και τα τεκμήρια:

Pink Freud "The dark side of the mind"

"Μια θάλασσα ροζ τρένα και λευκά κύματα καπνού δεν είναι δα και το πιο εύκολο στην ερμηνεία του όνειρο".

Pink Freud's Dream

Αυτά σκεφτόταν ο κύριος Πινκ καθώς έφτιαχνε το πρωϊνό χοτ ντόγκ και χάζευε απ' το παράθυρο τον Κουνς , το φουσκωτό του κατοικίδιο να φέρνει την εφημερίδα. 

Pink Freud 2

 

 

Άνοιξε λοιπόν τις σημειώσεις του -από ΄κοντα κι ο Κουνς - μπας και βρει κάτι σχετικό στις μελέτες και τα πειράματα:

Dream Theories

Κόλλησε για ώρες. Σα να ταξίδευε με κάποιον άγνωστο, περίεργο επιστήμονα σ' ένα νυχτερινό τρένο. 

Κι ο  Κουνς εκεί. 

Φύλακας άγγελος:

Night Train

Κι από τις δίνες της Έναστρης Νύχτας, τα σουσουραδίσματα του Κουνς, τα τσουκουτσουκου του τρένου αλλά κυρίως τη γεύση του χοτ ντογκ, άρχισε σιγά σιγά να ξεκαθαρίζει το τοπίο,

The Pleasant Horizon

 το βαθύτερο νόημα του ονείρου, 

Pink Freud and The Pleasant Horizon

και φυσικά η ερμηνεία του.

Φανταστικό απόσπασμα από την "Ποπ Ερμηνεία των  Ονείρων" του Πινκ Φρόυντ με αφορμή μια έκθεση που γίνεται αυτές τις μέρες στn Νέα Υόρκη στην γκαλερί ART 3, η οποία γκαλερί είναι πέντε λεπτά με τα πόδια απ' το σταθμό Morgan Avenue. 

Ο καλλιτέχνης λέγεται Andre von Morisse και η έκθεση Pink Freud and the pleasant horizon. 

Πληροφορίες εδώ:

Μύρισε καλοκαιράκι, μύρισε Βαν Γκογκ

Τα χρώματα του καλοκαιριού γυροφέρνουν στο κίτρινο κι ο Βαν Γκονκ τίμησε το χρώμα όσο κανείς άλλος ζωγράφος εις τους αιώνες των αιώνων της τέχνης ετούτης.

Το βιογραφικό του Βινσέντ βαριέμαι τώρα να το κάνω περίληψη, να πω μόνο πως ο συγκεκριμένος πίνακας λέγεται : "Bridges across the Siene at Ansieres" που παναπεί γέφυρες του Σικουάνα στην Ασνιέρ και φτιάχτηκε το 1887.

Το τρενάκι στη γέφυρα, κάτι βαρκούλες ξεκουράζονται στην όχθη και μια κόκκινη κυρία  περιφέρεται νωχελικά στο μονοπάτι δίπλα στο Σηκουάνα. Αν και το μέγεθος της μοναξιάς που αποπνέει ο συγκεκριμένος πίνακας κατ' εμέ, παίζει ανάμεσα στο έξτρα και το έξτρα-έξτρα λαρτζ, ας  ψωνίσει καθείς μας μονάχος του, αυτό που τον χωράει...

Άνοιξη - 春 - Frühling

Μπορεί να μην ήρθε ακόμα η άνοιξη ακριβώς, αλλά μετά από τούτο  το σκατοχείμωνο, δικαιούμεθα θαρρώ να παίρνουμε σιγά- σιγά τα πάνω μας. 

Πρωτομηνιά σήμερις και μην ξεχνάμε το Μάρτη να φορέσουμε. Και στο τέλος του μήνα να τον αφήσουμε στην τριανταφυλλιά για το χελιδόνι που θα φτιάχνει τη φωλιά του. 

  

Ακολουθεί ο φοβερός κι απίθανος Taro Otani και οι ανοιξιάτικες ζωγραφιές του:

春

 春天

 frühling

 printemps

 primavera

  ربيع

 весна

 bahar

spring

פרילינג

Το κόκκινο τρενάκι του Taro Otani

Taro Otani "City" (2009)

Γεννήθηκε το 1979 στην Ιαπωνία και σπούδασε καλές τέχνες στη Γερμανία. Απ' το 2006 που τέλειωσε με τις σπουδές, ζει και ζωγραφίζει πότε στο Βερολίνο και πότε στη Γιοκοχάμα. 

Ο μικρός μας Τάρο λοιπόν, έχει τρελο κόλλημα μ' ένα κόκκινο τρενάκι που εμφανίζεται σχεδόν σ' όλες τις ζωγραφιές με τοπία ή σκηνές απ' την πόλη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το εξαιρετικό με τον τύπο! Ένα εκρηκτικό μίγμα εξπρεσσιονισμού, φοβισμού, νταντά και μαγικού ρεαλισμού ανατινάζει τις αισθήσεις πριν προφτάσουν οι ωραίοι πυροτεχνουργοί να μαζέψουν τ' ασυμμάζευτα. 

Εδώ είναι το σάιτ του κι εκεί το μπλογκ του μπορεί όποιανου τ' αρέσε να το επισκευτεί.

Και παρακάτω, ένα πολύ μικρό δείγμα απ' τις ζωγραφιές του.

Η σειρά "Red Train" που φτιάχτηκε το 2009:

You can never hold back spring

Taro Otani "Spring"

Storyteller & Toyland

Σαλαμάνδρα και τρένο τουντέη ... 

όχι γιατί έχουμε γενέθλια ή κάτι τέτοιο, 

αλλά ...

γιατί έτσι! 

Storyteller

 

 

Toyland

Η κυρία Nicoletta Ceccoli ζει στο Σαν Μαρίνο όπου και εικονογραφεί τα παιδικά βιβλία της. Οι εικόνες που φτιάχνει, οι πιο πολλές εκκεντρικά αθώες, μοιάζει να έρχονται από ένα κόσμο μαγικό , από μια εποχή παλ και τα πλάσματα που πρωταγωνιστούν ίσως να τα 'χουμε συναντήσει σε κάποιο όνειρο, ίσως πάλι όχι.  

Είτε έτσι, είτε αλλιώς ρίξτε μια ματιά στο σάιτ της εδώ. 

Για την Πασχαλίτσα η ανάρτηση σήμερις , και για τους μεσημεροαπογευματινούς καφέδες που μας ξελαμπικάρουν και μας φτιάχνουν τις διαθέσεις. 

H ταχύτητα του χρόνου...

La Vitesse du Temps, Olivier Lamboray 2009

Οι εποχές

Autumn, Olivier Lamboray 2008

Winter, Olivier Lamboray 2008

Spring, Olivier Lamboray 2009

Summer, Olivier Lamboray 2009