Πάμε να φύγουμε από 'δω...

"Ξέρω ένα μέρος που το ρυάκι απ' το βουνό κυλάει ελεύθερα, 

που ζουν άνθρωποι που θα γούσταρες να γνωρίσεις,

Έχω ακούσει μια ιστορία που θα 'θελα σ' αυτό το μέρος,  να τη μοιραστώ μαζί σου,

και να σου δείξω πράματα που θα 'θελες να δεις" 

έλεγε (στο περίπου) ο Johnny Cash τη δεκαετία του '70. 

Κι εγώ αναρωτιέμαι, όχι τόσο αν υπάρχει αυτό το μέρος, 
αλλά αν παίζει μια σταλιά διάθεση να το ψάξουμε φεύγοντας: 

Folsom Prison Blues

Παρόλο που ο Johnny Cash δεν υπήρξε μόνιμος ένοικος φυλακών, σύχναζε από επιλογή δίνοντας δωρεάν συναυλίες για τους κρατούμενους.

H Folsom State Prison βρίσκεται  ανατολικά του Σακραμέντο και είναι η δεύτερη παλιότερη καλιφορνέζικη φυλακή μετά την San Quentin. Άνοιξε τις φιλόξενες αγκαλίτσες της το 1880, ήταν η πρώτη που απέκτησε ηλεκτρικό ρεύμα στις Γιούεσεη, υπήρξε για πολλά χρόνια από τις πιο υψίστης ασφαλείας φυλακές και μέσα σε 42 χρόνια πήρε 92 πόντους - ένα για κάθε εκτέλεση. 

 

 

Ο Cash λοιπόν πήγε μια μέρα του 1952 σινεμά στη Γερμανία που έκανε τη θητεία του και είδε την ταινία Inside the Walls of Folsom Prison με πρωταγωνιστές τους Steve Cochran και David Brian.

Tόσο πολύ τον εντυπωσίασε η ταινία που με το που επέστρεψε μπακ χομ, μπήκε στο τρυπάκι να μπερδέψει δυο λαϊκά είδη και να φτιάξει ένα κομμάτι. 

 

 

 

 

 

Τρενοτράγουδο συν φυλακοτράγουδο μας κάνουν το Folsom Prison Blues που μάλλον είναι από τα χαρακτηριστικότερα Κας τραγούδια. 

 

Είναι η ιστορία ενός  κρατούμενου που ακούει το τρένο να  περνάει σφυρίζοντας έξω απ' τη φυλακή ( χειρότερο κι από εκτέλεση -θα έλεγα) και θυμάται τη μαμά του που του 'λεγε να 'ναι φρόνιμο παιδί και να μην παίζει με τα γκάνια. Φαντάζεται τους επιβάτες αραχτούς να απολαμβάνουν το ταξίδι , να τρώνε, να πίνουν, να καπνίζουν και φυσικά ονειρεύεται τη μέρα που θα το πάρει κι αυτός και θα φύγει μακρυά απ' το κελί , θα 'χει αφήσει πίσω  τη φυλακή του Folsom.  Και  θα 'ρθουν τα κάτω -πάνω : το σφύριγμα του τρένου που τώρα τον ρίχνει σε βαθιά μελαγχολία , τότε θα τον αλαφρώνει κι όλες τις λύπες θα τις παίρνει μακρυά...

Το σημερινό το τραγουδάκι είναι κι αυτό (σαν το I Walk the Line) στον ίδιο δίσκο: Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar:

Για τον Αν- Τειρεσία που την ψυλλιάστηκε για που το πήγαινα ;-)

Αλό! Είμαι ο Τζώνυ Κας

Εδώ και κάμποσο καιρό έχω μια φοβερή και τρομερή σκοτούρα στο (ήδη) θολωμένο μου μυαλό: Υπάρχουν κάποια τρενοθεματάκια- τρενοθεματάρες που δε χωράνε σε δυο-τρεις αναρτήσεις. Είναι ιστορίες που φτιάχνουν από μόνες τους μπλογκ. Ο Υπερσιβηρικός, το Οριάν Εξπρές και ο Τζώνυ Κας ας πούμε, πως διάλα θα χωρέσουν;

[...]

Παρακολουθούσα λοιπόν σήμερα το πρωί τη Λίτσα Πατέρα -την οποία παρακολουθώ ανελλιπώς από τότε που πρόβλεψε πως θα πέσει ο καπιταλισμός, και είπε πως εμείς που είμαστε στο ίδιο ζώδιο με μένα, σήμερα θα πάρουμε αποφασιστικές για το μέλλον μας (και το μέλλον των μπλογκ μας) αποφάσεις.  

Και βέβαια είχε απόλυτο δίκιο! 

Αποφάσισα λοιπόν πως θα τους βάλω μια ωραία ετικέτα. 

Τελικά ήτανε πολύ απλό, απλώς επειδή (μάλλον) εμείς που είμαστε το ίδιο ζώδιο με μένα, μας αρέσει να παιδευόμαστε και μετά να γκρινιάζουμε στους άλλους που δεν είναι το ίδιο ζώδιο με μας,  πως είμαστε οι πιο παιδεμένοι άνθρωποι του κόσμου, γουστάρουμε να το κάνουμε πολύ σύνθετο....

Κλείνουν οι πρόλογοι, άστρα, παρενθέσεις, τρεις τελίτσες, ζώδια κλπ κλπ και πάμε στο θέμα μας (θεματάρα μας):

"Είναι σταθερή σαν τρένο και κοφτερή σαν ξυράφι" Έτσι περιγράφει τη φωνή του Johnny Cash η καλή του,  June Carter. 

Γεννήθηκε το 1932 στο Αρκάνσας, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς μουσικούς του εικοστού αιώνα και πέθανε το 2003 λίγους μήνες αργότερα απ' την καλή του.   Πέρα από την κάντρυ που ήταν το ΠεδίοΔοξηςΛαμπρό του, έχει μπερδευτεί (επιτυχέστατα) με διάφορα άλλα είδη: ροκαμπίλυ,  μπλουζ , ροκεντρόλ και γκόσπελ. 

Απίθανη φωνή, απίθανη μουσική από ένα απίθανο τύπο που είχε γραμμένα τα δημοσιοσχεσείστικα κόλπα, κυκλοφορούσε με τα μαύρα του τα κουστουμάκια, έκανε δωρεάν συναυλίες μέσα σε φυλακές και έσκαγε στη σκηνή λέγοντας: " Αλό! είμαι ο Τζώνυ Κας" 

Για σήμερις, που όπως προείπα είναι αποφασιστικής σημασίας μέρα, θα παίξει το I walk the line, κι ο  λόγος που διαλέγω αυτό για πρώτο-πρώτο δεν είναι τυχαίος: Τ' ακούγαμε τις προάλλες με μια παρέα και παίζαμε το παιχνίδι ΠοιόςΕλληναςΤ'Αντέγραψε. Ευκολάκι θα έλεγα,  και μην πλακωθείτε τώρα στα τηλέφωνα να απαντήσετε γιατί δεν έχει τζάμπα εισιτήριο για  συναυλία του Κας.

Το I walk the line ηχογραφήθηκε το 1956 και αρχικά κυκλοφόρησε σε σιγκλάκι. Στις 11 του  Οκτώβρη (να τα και τα γενέθλια) του 1957 κυκλοφόρησε  στο πρώτο άλμπουμ του Κας που είχε τίτλο Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar.

Αφιερωμένο στην παρέα που τ' ακούγαμε , ιδιαιτέρως στο Σοφοκλή και το Νίκο που 'ναι κι αυτοί (σαν το άλμπουμ του Κας) παιδιά τ' Οκτώβρη.