Salamadrail reloaded Κανένα κράτος δε συνταξιοδοτεί νεκρούς.

Όσα έγραψα, διάβασα, άκουσα, έμαθα, γνώρισα, ένιωσα, είδα και δεν τα πέταξα.

Όσα θα γράψω, θα διαβάσω, θ' ακούσω, θα μάθω, θα γνωρίσω, θα νιώσω , θα δω και δεν θα τα πετάξω. 

Αλλά δε θα 'ναι αποκλειστικά με τρένα. 

Όσα πιο πολλά κολλήματα, τόσο τρυφερότερη γίνεται η ζωή μας. 

Κι αν δεν έχουμε κανένα, 

ή είμαστε κολλημένοι μ' ένα συνεχές επαναλαμβανόμενο όλη μας τη ζωή, έχουμε πεθάνει και μας το κρύβουν. 

Κι έτσι βολεύονται βασιλικά όσοι τη ζωή μας κυβερνάν: 

Κανένα κράτος δε συνταξιοδοτεί νεκρούς. 

Τραίνο στη στέππα του Καζακστάν

Παράξενος κόσμος κατάλευκος, παγωμένος και σιωπηλός. 

Ζωή γαλήνια κι ασάλευτη. 

Ένας χειμώνας υπέρβαρος που επιβάλλει ακατάσχετη ακινησία.

Μια φλέβα που ξεχωρίζει κάτω απ' τον πάγο. 

Ξυράφι ο σιδηρόδρομος, σε λίγο θα την κόψει:

A train on the Kazakh steppe. View from plane window

 

[...] Άλλοι, όπως ο Ραμπέρ, που ο γιατρός τον είχε αποχαιρετίσει το πρωί λέγοντας του  " Κουράγιο, τώρα θα πρέπει να φανείτε δυνατός" είχαν ξαναβρεί χωρίς να διστάσουν το πρόσωπο που νόμιζαν πως είχαν χάσει. Για ένα διάστημα, τουλάχιστον, θα ήταν ευτυχισμένοι. 

Ήξεραν τώρα ότι, αν υπάρχει κάτι που μπορείς πάντα να το λαχταράς και καμιά φορά να το αποκτάς κιόλας , αυτό είναι η ανθρώπινη τρυφερότητα. [...] (Αλμπέρ Καμύ -  Η Πανούκλα)

Όταν είναι να φύγει το τρένο

"Όταν είναι να φύγει το τρένο, 

το τρένο που πάει παντού, 

στη χώρα της Πρωταπριλιάς 

και τη χώρα του Χασμουρητού,

στο Τρενιντάντ, τη Ντολμανδία,

στο Πιπερού, στη Φρουτοπία,

στην Ισπεπονία, την Κουμασιλάνδη,

στο Μαρμελαδίν και το Λιχουδιστάν,

στο Κουφέιτ και το Αυγατηγανιστάν,

όταν είναι να φύγει το τρένο

και λείπει ένα βαγόνι,

ο σταθμάρχης ο καημένος 

παλαβώνει, πελαγώνει,

υποφέρει, κρυφολιώνει

και μαντήλια δακρυσμένα

να στεγνώσουνε απλώνει." 

Στο σταθμό του Ευγένιου (του Τριβιζά) ο σταθμάρχης θα μπει σε περιπέτειες. 

Κι όλα αυτά γιατί ο συγγραφέας όταν ήταν παιδί ένιωθε προδομένος όταν ένα παραμύθι έφτανε στο τέλος του. Του την έσπαγε αυτός ο χαζοχαρούμενος επίλογος "ζήσαν αυτοί καλοί καλά κι εμείς καλύτερα". 

Ετσι, φανταζόταν τη συνέχεια. Πότε να γιατροπορεύει το νικημένο δράκο, πότε να προσπαθεί να ονειρευτεί το τελευταίο όνειρο που είδε η Ωραία Κοιμωμένη και πότε να βρει τον τσαγκάρη να μπαλώσει τα παπούτσια του παπουτσωμένου γάτου. Αυτή η λαχτάρα του να μην τελειώσει ποτέ ένα παραμύθι έκανε τον Ευγένιο Τριβιζά παραμυθά. 

Λένε πως όταν ο άνθρωπος χάσει την παιδικότητα του, τότε είναι που ρίχνει την άγκυρα στο λιμανάκι "ΖήσαμεΕμειςΚαλά". Άλλοι τη χάνουν -τους την κλέβουν - από τα παιδικάτα. Άλλοι την ανταλλάσσουν στην ενηλικίωση με μια ωραία κανονικότητα. Άλλοι απ' τις πολλές φουρτούνες μπαίνουν στον πειρασμό του λιμανακίου. Άλλοι πάλι το γλεντάνε μέχρι βαθιά γεράματα...

Η αναρτησούλα είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στον αγαπημένο μου τον  Αναστάση, που μου 'μαθε τόσα πολλά, που έκανε χαρτοπόλεμο με τις βεβαιότητες μου, που μ' έκανε και γέλασα με την ψυχή μου αλλά κυρίως που μ' επανέφερε σε μια πραγματικότητα που μπορεί το παραμύθι και να μην τελειώνει.

Κοινές διαδρομές στο χρόνο (επιβίωση)

Μ' αφετηρία τη φτώχεια και τον πόλεμο βαγόνια με εργάτες, πρόσφυγες και μετανάστες ξεκινάνε μια παρόμοια διαδρομή για ένα κοινό προορισμό: τα κάτεργα της Δύσης. Καλύτερη ζωή θα έλεγε ο αισιόδοξος, σ' αντίθεση με τον άλλον που θα 'λεγε πως η ελπίδα είναι η τελευταία συμφορά που βγήκε απ' το κουτί της Πανδώρας. 

Honore Daumier Το βαγόνι της τρίτης θέσης, 1862 -1864

Έλληνες μετανάστες με προορισμό τη Γερμανία , 1960

Σύροι πρόσφυγες με προορισμό τη Γερμανία, 2015

Με ηθικούς (και όχι μόνο) αυτουργούς τα μελλοντικά αφεντικά τους, ξεσπιτώνονται από τόπους που πλέον δεν έχουν ζωή. Μόνο φτώχεια ή βία ή και τα δυο μαζί. 

Hobos: ΗΠΑ μετά το κραχ του '29

Έλληνες μετανάστες με προορισμό τη Γερμανία, 1960

Σύροι πρόσφυγες στο σταθμό της Βουδαπέστης, 2015

Γραμμή-γραμμή ανοίγει μπροστά τους ένας ορίζοντας μπερδεμένος ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία, στην ασφάλεια και την αμφιβολία, στην ελευθερία και το φόβο.

Hobos: ΗΠΑ μετά το κραχ του '29

Hobos: ΗΠΑ μετά το κραχ του '29

Οικογένεια Σύρων προσφύγων, 2015

Σύροι πρόσφυγες, 2015

Το χέρι του συνταξιδιώτη δεν είναι "Χείρα Βοηθείας". Είναι μοίρασμα της κοινής διαδρομής, αλληλεγγύη μπροστά στον κοινό φόβο, συντροφικότητα απέναντι στον κοινό εχθρό. 

Hobos: ΗΠΑ μετά το κραχ του '29

 Σιδηροδρομικός σταθμός Keleti Βουδαπέστη , 2015

Τα ιπτάμενα τρένα του Γκονζάλο

Κάθε τέλος άνοιξης και μέσα περίπου φθινοπώρου, στο χωριό που μεγάλωσα σκάγανε πουρνό πουρνό για μερικές μέρες ελικόπτερα που ρίχνανε φάρμακο στο δάκο. 

Εμείς, παιδιά δημοτικού που με το ζόρι ξυπνάγαμε κάθε πρωί να πάμε στο σχολείο, 'κείνες τις μέρες ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Μόλις ακούγαμε τη βουή απ' το ελικόπτερο βγαίναμε στην πλατεία και χαιρετάγαμε τους πιλότους. 

Ένα από κείνα λοιπόν τα πρωινά, είχαμε και μια μαγικά ρεαλιστική έκπληξη. Το πλήρωμα ενός απ' τα ελικόπτερα κουβάλησε μαζί του σοκολάτες και καραμέλες. Και όταν έφτασαν στην γνωστή πλατεία τις σκορπίσανε καταπάνω μας.

Αυτό μου θύμισαν οι πίνακες του Gonzalo Endara Crow με τη μόνη διαφορά πως το δικό μας ελικόπτερο είναι το δικό του τρένο. 

Ο Γκονζάλο,γεννημένος στο Εκουαδόρ το 1936, έκανε μόνιμο στοιχείο των έργων του ένα ιπτάμενο τρένο που συχνά αφήνει πάνω απ' τα χωριά που περνάει καλούδια και φρούτα. 

Βουαλά και τα τεκμήρια: