Ράγες μαγικές (René Groebli)

 

Η νέα Ιθάκη..στις ράγες

οδηγίες χρήσης: 

α. για να δουμε τί γράφει πατάμε την εικόνα.

β. για το μπλογκ του Γιάννη Ιωάννου χτυπάμε εδώ.

γ. για το κέντρο δηλητηριάσεων τηλ  210 7793777

They got the guns but we got the numbers (μην ξεχνιόμαστε)

"Το ΔΝΤ πέρασε απ' εδώ"

Το κίτρινο βέλος - Желтая cтрела

Audio book ( cover) 

 

 

 

" - [...] Nα θυμάσαι πως όταν ο άνθρωπος σταματάει ν' ακούει τον ήχο από τις ρόδες και είναι σύμφωνος να συνεχίσει το ταξίδι, γίνεται επιβάτης.

- Κανείς δε μας ρωτάει αν είμαστε ή δεν είμαστε σύμφωνοι. Μάλιστα δεν θυμόμαστε καν πως βρεθήκαμε εδώ. Απλώς πηγαίνουμε, αυτό είναι όλο. Άλλο τίποτα δεν μένει. 

- Μένει το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή. Να ταξιδεύεις με το τρένο και να μην είσαι επιβάτης , είπε ο Χαν.  "

Ολόκληρη η ανθρωπότητα ταξιδεύει σ' ένα τρένο που κινείται εις τους αιώνες των αιώνων και δε σταματάει ποτέ. Ο προορισμός είναι μια κατεστραμμένη γέφυρα κι ο χρόνος άφιξης,  άγνωστος. Σε κάθε βαγόνι ζει ένας διαφορετικός λαός με διαφορετικές συνήθειες, διαφορετικές συνθήκες και διαφορετική γλώσσα που για κάθε μια υπάρχει συγκεκριμένη απόδοση του ήχου του τρένου. 

" Ο θόρυβος από τις ρόδες που συνοδεύει τον καθένα από 'μας, από τη στιγμή της γέννησης μας ως το θάνατο, είναι βέβαια ο πιο συνηθισμένος για μας ήχος . 

[...]

Και να πως ηχούν οι ρόδες σε διάφορες χώρες του κόσμου:

Στην Αμερική: τζίντζερεϊλ- τζίντζερεϊλ 

Στις χώρες της Βαλιτικής : πα-ντούμπα-νταμ

Στην Πολωνία: παν-παν
Στη Βεγγάζη: τσουνγκ- τσουνγκ 

Στο Θιβέτ: ντζογκ-τσεν

Στη Γαλλία: κλικό-κλικό [...] "

Μέσα στο τρένο, οι άνθρωποι γεννιούνται, παντρεύονται, κάνουν παιδιά, δουλεύουν, παρανομούν, παίζουν θέατρο ή ζωγραφίζουν και φυσικά,  κάποτε πεθαίνουν. Τότε τους πετάνε έξω απ' το παράθυρο σ' ένα κόσμο άγνωστο που μόλις διακρίνονται κάποια ερειπωμένα σπίτια και κατεστραμμένα εργοστάσια. 

Στη διάρκεια του ταξιδιού, ο Αντρέι (ο πρωταγωνιστής) συνειδητοποιεί  πως τελικά όλα εξαρτώνται απ' τη δική του θέληση. Και τότε μόνο θα καταφέρει να σταματήσει το τρένο και να κατέβει, χωρίς να πάρουν χαμπάρι οι υπόλοιποι πως αυτή η στάση έγινε έξω από τη δική τους συνείδηση. 

Αυτά κι άλλα πολλά συμβαίνουν στο "Κίτρινο Βέλος", το τρένο του Βίκτωρ Πέλεβιν που απ' ότι λένε οι πιο ειδικοί είναι μια ειρωνική αναφορά στο "Κόκκινο Βέλος",  την υπερταχεία (για τα δεδομένα άλλων καιρών) που συνέδεε τη Μόσχα με την Πετρούπολη και μια παρωδία της σοβιετικής φαντασίας που έβλεπε την Οκτωβριανή Επανάσταση σα μια γέφυρα που οδηγούσε σ' ένα λαμπρό μέλλον και το Στάλιν σαν τον "έμπειρο μηχανοδηγό του τρένου της επανάστασης" . 

Ο Βικτώρ Πέλεβιν γεννήθηκε το 1962 στη Μόσχα και σπούδασε μηχανικός, αεροναυπηγικά και φιλολογία. Τελικά αυτό που τον κέρδισε όμως ήταν η λογοτεχνία με την οποία κόλλησε, αρχικά δημοσιεύοντας μικρά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας.  Το κίτρινο βέλος κυκλοφόρησε το 1994 και στα ελληνικά μεταφράστηκε το 2004. 

Για το φίλο μου τον Ανατόλ που τον ευχαριστώ πολύ για τις συστάσεις ;-)

Folsom Prison Blues

Παρόλο που ο Johnny Cash δεν υπήρξε μόνιμος ένοικος φυλακών, σύχναζε από επιλογή δίνοντας δωρεάν συναυλίες για τους κρατούμενους.

H Folsom State Prison βρίσκεται  ανατολικά του Σακραμέντο και είναι η δεύτερη παλιότερη καλιφορνέζικη φυλακή μετά την San Quentin. Άνοιξε τις φιλόξενες αγκαλίτσες της το 1880, ήταν η πρώτη που απέκτησε ηλεκτρικό ρεύμα στις Γιούεσεη, υπήρξε για πολλά χρόνια από τις πιο υψίστης ασφαλείας φυλακές και μέσα σε 42 χρόνια πήρε 92 πόντους - ένα για κάθε εκτέλεση. 

 

 

Ο Cash λοιπόν πήγε μια μέρα του 1952 σινεμά στη Γερμανία που έκανε τη θητεία του και είδε την ταινία Inside the Walls of Folsom Prison με πρωταγωνιστές τους Steve Cochran και David Brian.

Tόσο πολύ τον εντυπωσίασε η ταινία που με το που επέστρεψε μπακ χομ, μπήκε στο τρυπάκι να μπερδέψει δυο λαϊκά είδη και να φτιάξει ένα κομμάτι. 

 

 

 

 

 

Τρενοτράγουδο συν φυλακοτράγουδο μας κάνουν το Folsom Prison Blues που μάλλον είναι από τα χαρακτηριστικότερα Κας τραγούδια. 

 

Είναι η ιστορία ενός  κρατούμενου που ακούει το τρένο να  περνάει σφυρίζοντας έξω απ' τη φυλακή ( χειρότερο κι από εκτέλεση -θα έλεγα) και θυμάται τη μαμά του που του 'λεγε να 'ναι φρόνιμο παιδί και να μην παίζει με τα γκάνια. Φαντάζεται τους επιβάτες αραχτούς να απολαμβάνουν το ταξίδι , να τρώνε, να πίνουν, να καπνίζουν και φυσικά ονειρεύεται τη μέρα που θα το πάρει κι αυτός και θα φύγει μακρυά απ' το κελί , θα 'χει αφήσει πίσω  τη φυλακή του Folsom.  Και  θα 'ρθουν τα κάτω -πάνω : το σφύριγμα του τρένου που τώρα τον ρίχνει σε βαθιά μελαγχολία , τότε θα τον αλαφρώνει κι όλες τις λύπες θα τις παίρνει μακρυά...

Το σημερινό το τραγουδάκι είναι κι αυτό (σαν το I Walk the Line) στον ίδιο δίσκο: Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar:

Για τον Αν- Τειρεσία που την ψυλλιάστηκε για που το πήγαινα ;-)